Ome A.

Bij aankomst op mijn scootertje bij ‘ons’ bankje aan de haven zag ik, dat ome Arie er nog niet was. Het was niet echt mooi weer; een beetje bedrukt met wolken, veel wind en geen zon. De schoolvakanties waren begonnen. Een paar jochies zaten op een steiger te vissen. Ik ging zitten en stopte mijn pijp. Nadat ik deze had aangestoken, hoorde ik achter me een fietsbel. Ome Arie. “Goeiemorgen, meneer Ype!” Hij stalde zijn fiets en wilde naast me gaan zitten om ongetwijfeld zijn pijp te gaan stoppen, maar plots rende hij verbazingwekkend snel het bankje voorbij en sprong op de steiger, waar zonet nog de jongetjes hadden zitten vissen. Hij greep een hengeltje, dat bijna het water ingetrokken werd door een onwillige vis. De oude boer pakte het op en wist met enige moeite de vis op het droge te halen, ondertussen wanhopig om zich heen zoekend naar de rechtmatige eigenaar van het visgerei. Maar de twee gastjes waren hem gesmeerd. De reden voor hun plotse verdwijnen bleek achter mij te staan: twee forse BOA’s, formaat gorilla, die ome Arie’s capriolen met het hengeltje belangstellend stonden te bekijken. Een mannetje en een vrouwtje. Het gorilla-wijfje stapte op de nu erg ongelukkig kijkende boer af: “Mag ik de vispas even zien?” Ome Arie keek wanhopig van het hengeltje in zijn ene hand naar het spartelende visje in de andere, naar mij en tenslotte naar het wijfje. “eh… Vispas? Hoezo, vispas?” “Je staat toch te vissen?”, tutoyeerde de B(ehoorlijk)O(nbeschofte)A(ap). “EEEH, nee, die hengel is helemaal niet van mij, die lag hier en dreigde in het water te vallen!” Dat maakte weinig indruk. Met een nogal overdreven gebaar haalde miss Lomp een opschrijfboekje tevoorschijn. “Mag ik je legitimatie?” Ome Arie was zelden met zoveel stomheid geslagen. De gorilla herhaalde: “Legitimatie, graag!” Het mannetje deed ook een paar dreigende stappen in de richting van onze schurk. “Die ligt thuis..”, stamelde de oude baas. Het wijfje schudde haar hoofd terwijl het mannetje zijn mobilofoon pakte. Binnen een paar minuten, in ieder geval sneller dan bij een inbraak, stonden er een paar echte agenten om de verbouwereerde ome Arie in een busje te laden. “Zal ik even zijn legitimatie voor hem ophalen?”, vroeg ik aan de vriendelijkst uitziende diender. “Is prima, het bureau is vlakbij, dan is het zo opgelost!” Ik sprong op mijn scooter en bracht ome Arie’s id-kaart naar het bureau. Daar bleek deze al te zijn opgevangen door zijn favoriete nichtje, die agente is. Met ome Arie achterop reed ik terug naar de haven, waar de jochies alweer lang en breed zaten te vissen. “Heeft u een bekeuring gekregen, meneer?” kwamen ze nog even belangstellend, en zich een beetje schuldig voelend, vragen. “Nee, jongens, door al het gedoe zijn ze dat waarschijnlijk vergeten!”  Ik kon niet nalaten hem toch een beetje te plagen: “Maar morgen staat er wel een stukje in het Kompas, ome Arie, met een grote kop: Stroper betrapt in de haven van Oud-Beijerland. En daaronder: de verdachte, ene ome A., is door de politie meegenomen voor verhoor!” Nu kon ome A. zelf ook weer lachen.

Net op het moment, dat de corona-crisis bezworen leek ging het weer mis; een nieuwe variant en een slecht getimed advies van onze verantwoordelijke bestuurders gooiden behoorlijk wat roet in het eten. Het was alsof zelfs het weer teleurgesteld reageerde; toen ik, al redelijk nat, mijn scootertje op de standaard zette, zat ome Arie al onder een grote visparaplu zijn pijpje aan te steken. Ik pakte ook een bescheiden pluutje uit het mandje achterop mijn scooter en pakte mijn pijp. “Goeiemiddag, meneer Ype!”, klonk het, ondanks de omstandigheden, behoorlijk vrolijk, “Goed, dat u uw eigen plu hebt meegenomen, want met de nieuwe uitbraak van de ‘horeca-pest’ mogen we weer niet te dicht bij elkaar zitten!” Ik moest glimlachen om zijn nieuwe naam voor de ziekte, welke de wereld al lang teisterde. Ik stopte mijn pijp, hetgeen geen simpele handeling is, wanneer je ook nog een paraplu moet vasthouden. Gelukkig was er weinig wind en resulteerde mijn gevecht in een geurig rookwolkje uit mijn pijp. Ome Arie had me tijdens dit geworstel even niet gestoord. Hij beantwoordde mijn rooksignaal met kleine ronde wolkjes, die als o-tjes zijn mond verlieten. “Het is inderdaad een enorme teleurstelling, ome Arie!”, pafte ik, “Het is maar goed, dat die ‘kopvoddentaks’ van Kuifje Wilders niet doorgegaan is!” De oude boer keek even opzij. Ik vreesde, dat hij me niet begreep en vervolgde: “Met die mondkapjes hadden we dan allemaal flink moeten dokken, denk ik!” Het kwartje viel; er verscheen een brede grijns. “Maar er wordt wel meer flink geblunderd in Den Haag!”, vervolgde ik. “Inderdaad,” nam ome Arie het gesprek van me over, “en dat kan voor gewone mensen als u en ik desastreuze gevolgen hebben…” Nu begreep ik op mijn beurt hem niet meer. “In ieder geval voor mijn schoonzus Agaath!” Er kwam nu een beetje vals grijnsje om zijn mond. “Die was dolblij, dat bijna alles weer mocht en wilde haar truttige volksdansgroepje weer wat leven inblazen!” Hij trok aan zijn pijp om het effect van zijn verhaal te vergroten of gewoon om het rookgenot aan de gang te houden. “Dus die kon niet wachten en heeft een hele berg affiches laten drukken om nieuwe leden voor haar ‘Klompenklossers’ te werven!” De grijns bereikte nu zowat zijn oren: “Weet u wat daar op stond, meneer Ype?” Ik schudde mijn hoofd. De oude baas kon zijn lachen bijna niet bedwingen: “Vijfhonderd prachtige affiches, vijfhonderd! Allemaal met de tekst: ‘kom gezellig volksdansen met Jansen!’” Nu schoot ik ook in de lach.

Het was een roerige week geweest. Hierdoor had ik ome Arie al bijna een week niet meer getroffen op ons bankje bij de haven. We waren beiden blij elkaar weer te zien. “Goeiemorgen meneer Ype!” “Goeiemorgen ome Arie!” We stopten onze pijpjes en genoten van het moment. Het was het begin van veel vakanties. Gezien de drukte in het haventje hadden veel mensen besloten in eigen land te blijven. Een protserige speedboot voer langzaam richting passantensteiger. Aan het stuurrad van het wanstaltige geval stond een bruin gebronst sportschooltype erg overtuigd van zichzelf te wezen. Helaas ging alles goed; geholpen door een boegschroef kreeg hij de snelle Jelle langszij de passantensteiger. Ome Arie en ik zagen het lukken van zijn afmeer-manoeuvre met lichte teleurstelling aan. De zonnebankman kwam, na wat gestoei met landvastjes, op ons af. “Weet u waar ik het kantoor van de havenmeester kan vinden? Ik wil graag water bunkeren!” Het klonk zelfs erg vriendelijk. Zo zie je maar, dat je moet uitkijken met vooroordelen. “Het clubgebouw is dáár!”, wees ik, “maar ik weet niet of er iemand is. De havenmeester komt vanzelf naar u toe. En volgens mij ligt er ergens bij uw steiger een slang, waarmee u drinkwater kunt innemen…” Tarzan bedankte me vriendelijk en liep, waarschijnlijk gedwongen door enorme bovenbeenspieren, wijdbeens terug naar zijn statussymbool, alwaar een miniscule bikinidraagster verveeld rond zat te kijken. Ome Arie nam een trekje van zijn pijp en kreeg een gemeen grijnsje om zijn mond: “Geleast”, zei hij slechts en wees. Achter op de polyester badkuip stond, in hele kleine lettertjes, de naam van een leasebedrijf. Ik nam de grijns van de oude boer over. Het was dus allemaal schone schijn. Alleen de bikinidraagster leek bij hem te horen, tot Tarzan haar de tuinslang aangaf en goed hoorbaar commandeerde: “Doe jij die slang even in de watertank, Lies!” Gelukkig begreep hij ons harde gelach niet.

Het werd steeds drukker in ons dorp. Alsof haar bewoners waren ontwaakt uit een diepe winterslaap geteisterd door nachtmerrie ‘Corona’. Ome Arie zat genoeglijk aan zijn pijp lurkend de bedrijvigheid te bekijken toen ik met mijn scootertje ‘ons’ bankje bij het pittoreske haventje van ons dorp naderde. “Goedemorgen, meneer Ype!”, begroette hij me vrolijk. “Goedemorgen, ome Arie!”, antwoordde ik, terwijl ik mijn scooter op de standaard zette en mijn rookgerei uit de bergruimte onder het zadel pakte. De lucht rook fris naar een vers gevallen regenbui. Met een zakdoek maakte ik het voorbestemde zitgedeelte droog, ging zitten en stopte mijn pijp. Het leven kan soms in al zijn eenvoud heel genoeglijk zijn. Een diep in een hoody verstopt persoon kwam op de fiets op ons af. Desondanks herkende ome Arie het en er verscheen een grote glimlach. “Als dat mijn favoriete nichtje niet is!” Het wicht begroette oomlief met een heuse omhelzing. Het kwam na al die maanden ‘onthouding’ een beetje onwennig over. “Eindelijk mag het weer!”, alsof ze zich verontschuldigde. Ome Arie leek zelfs wat verlegen, maar herpakte zich al gauw. Hij leunde achterover, trok aan zijn pijp en keek haar vragend aan. “Maar waarom heb je een capuchon op? Zo koud is het toch niet?” Als antwoord keek ze schichtig om zich heen. Ze deed een hoekje van haar hoofdbedekking opzij en toonde een plukje fel oranje haar. Ome Arie kon een grote grijns niet onderdrukken: “Dus jij dacht ook, dat het Nederlands elftal wel even van die Tsjechen zou winnen?” Ze knikte: “Ik gokte op minimaal een finale…” Ze zuchtte: “En na de finale heb ik vakantie van school, dus dan was het minder erg geweest!” Een begripvol wolkje rook kronkelde uit de mond van de wijze boer. Bij de oranje-fan vloeiden inmiddels de tranen: “Zo ga ik echt niet naar school, hoor!” Ome Arie probeerde haar te troosten: “Ach, je zult echt niet de enige zijn, die onterecht enthousiast was voor het Nederlands elftal!” “Ja, maar niemand is zo stom om heur haar oranje te verven!” “Niemand?” pafte ome Arie. “Nee, niemand is zo oerstom!!” Ze stampte met haar voet op de grond uit pure frustratie. De oude boer bleef uiterst kalm: “Dat denk ik wel!”, en hij nam zijn petje af. Daaronder zat in plaats van de vertrouwde grijze bos krullen een oranje vogelnest. Ik liet bijna mijn pijp uit mijn mond vallen van verbazing. Het nichtje viel even stil, maar daarna gierde ze het uit van het lachen: “Dat méén je niet!” En hikkend er achteraan, nogmaals: ““Dat méén je niet!” Ze stikte er zowat in, deed de hoody omlaag, sprong met haar oranje-krullen wapperend in de wind op haar fiets en riep nogmaals: ““Dat méén je niet!” en: “Dat moet ik mama gaan vertellen!” Ze fietste, nog steeds brullend van het lachen, snel weg. Ome Arie zette zijn pet weer op en mompelde: “Haar moeder weet het al…” Ik keek hem verbaasd aan. “Gisteravond belde die me op om te vragen of ik iets wist om het kind weer wat op te vrolijken.” Ik keek nu nog verbaasder: “Maar hoe kwam je dan aan oranje haarverf, ome Arie?” De oude baas glimlachte: “Ik had nog ergens een potje menie staan, en dat is hartstikke oranje…” Nu schoot ik ook in de lach. “Ik draag toch altijd al een pet, maar nu dus zelfs in bed, want Riek wil geen menie-vlekken op het kussen!”

Het was een beetje grauwe, benauwde dag en ik zat met ome Arie zwijgend simultaan pijp te roken op ons bankje aan de haven. Komkommertijd. Om ons heen werden Gebo-ijsjes gegeten door komkommerstellen met komkommerkinderen. Bootjes voeren het haventje in en legden keurig aan aan de passantensteiger. Zonder onvertogen woorden, zonder lollige overboord-gevallen. Ome Arie zuchtte en ik zuchtte gezellig met hem mee. En we trokken weer precies tegelijk aan onze pijp om daarna precies tegelijk een wolkje de lucht in te sturen. 

Een meisje met een groot Gebo ijsje ging tussen ons in zitten. Dat kon omdat wij nog op ‘corona-afstand’ van elkaar zaten. Ze was tussen het likken door druk doende met haar mobieltje.  Ome Arie keek me achter haar langs aan. Met een verbaasde boerenkop. Het meisje was te druk mobiel bezig om ons op te merken. Met verbazingwekkende snelheid toetste ze waarschijnlijk heel zinnige teksten met de duim van haar rechter hand, waarmee ze haar telefoontje ook vasthield, terwijl de linker het ijsje bediende. Het was een fascinerend gezicht. “Krijgt u nou nooit kramp in uw duim?”, kon ome Arie niet nalaten te vragen. Ze keek verstoord op, maar gaf toch met een glimlach antwoord: “Dan wissel ik van hand!” Ze wilde het voordoen, maar dat viel niet mee vanwege de druipende lekkernij. Ome Arie bood de helpende hand te bieden en hield haar ijsje even vast. Ze pakte haar telefoon over en nam met haar rechterhand het ijsje weer van ome Arie aan. Dat hielp en de toetsen-kunstenares toonde aan, dat ze links net zo gemakkelijk typte als rechts. Ome Arie en ik applaudisseerden luid, waarop het meisje een lichte buiging maakte. Toen ging haar telefoon. Opnemen leek éénhandig weer lastig, dus drukte ze ome Arie weer haar ijsje in de hand. Ter verkrijging van enige privacy stond ze op en nam wat afstand voor haar zo te zien niet bijster gezellige gesprek, ome Arie met het lekwerk achterlatend. Deze zat nu erg ongelukkig om zich heen te kijken het druipende geval ver van zich afhoudend ter voorkoming van ijsvlekken op zijn kleding. Het gesprek duurde precies een ijsje lang, want toen de belster eindelijk terugkwam overhandigde onze ongelukkige boer haar een leeg hoorntje. Met zijn hand onder het ijs zat hij beteuterd te kijken hoe zij het in een prullenbak gooide en een beetje bozig wegliep. Ome Arie likte het ijs van zijn hand en bromde met een zuur gezicht: “Citroenijs, niet mijn favoriete smaak…”

Rond ons bankje aan het pittoreske haventje van ons dorp stond een groep jongelui. Op het moment dat ik me teleurgesteld wilde omdraaien ontwaarde ik in de puber-kluwen ome Arie. Hij was in een opperbeste stemming. “Meneer Ype, kom erbij, we hebben veel te vieren!”  Nieuwsgierig liet ik me door de groep omsluiten en nam plaats op mijn vertrouwde plek naast de vrolijke boer. Deze wees een aantal voor mij volslagen onbekende jongedames en jongeheren aan: “Allemaal geslaagd, meneer Ype, allemaal kanjers!” De kanjers zelf stonden wat verlegen te lachen. “Nou, van harte gefeliciteerd, kanjers!” enthousiaste ik gezellig mee. Ik begreep zijn trots. Hij pakte zijn portemonnee en haalde er een bankbiljet uit: “Jongelui, ijs voor iedereen, bij de Gebo!” Het was snikheet, dus de geste werd met graagte geaccepteerd. “U ook, meneer Ype, en breng voor mij twee bolletjes, nee, doe maar drie bolletjes malaga mee. Het is tenslotte feest!” Ik bestelde ook mijn favoriete smaak bij één van zijn favoriete nichtjes en al gauw zaten we allemaal van de lekkernij te genieten. Op één favoriete kleindochter na. Ome Arie keek haar vragend aan: “Waar is jouw ijsje?” “Ik hoef niet…”, stamelde het ietwat bleke wicht, “Dank u.” Ome Arie keek even mijn kant op, en toen weer naar de verlegen jongedame: “Je lust toch wel ijs?” Ze knikte. De oude baas vroeg met zijn ogen een nadere verklaring. “De anderen hebben allemaal HAVO of VWO, ik slechts de VMBO, dat telt niet echt…” ome Arie stond op, gaf zijn nog onaangeroerde bakje met drie bollen malaga aan het minderwaardigheidscomplex en zei: “Houd dit even vast…” Hij nam zijn pet af en maakte een diepe buiging voor haar en stal mijn hart door de woorden: “Ik neem mijn petje diep voor je af, want als er iemand respect en malaga-ijs verdient, ben jij het wel! Jij leert net zo moeilijk als je opa, en die was dolblij met het behalen van zijn lagere landbouwschooldiploma!” Het was doodstil, en toen klonk er een luid gejuich, omdat applaus nou eenmaal lastig gaat met een ijsje in je hand…” De jongedame kreeg een rood hoofd en wilde het bakje ijs aan ome Arie teruggeven, maar de geweldige opa nam het niet aan: “Lust je malaga?” Met tranen in haar ogen knikte ze, terwijl ze een flinke hap nam. Ik had ook tranen in mijn ogen en stootte onze wijze boer aan: “Straks een biertje van mij bij Barona, maat?”

Het bankje bij ons haventje voelde warm aan toen ik er op plaats nam. Letterlijk, want de zon had de planken behoorlijk opgewarmd. Ome Arie zat zijn pijp te stoppen en in het haventje was er veel bedrijvigheid aan boord van de plezierjachtjes. Ter voorbereiding op het plezier dienden vele onderhoudswerkzaamheden uitgevoerd. Veel ligplaatsen waren leeg. Het mooie weer had veel amateurschippers doen besluiten uit te varen. Soms ook tegen hun bemanningen, wanneer het schipperen niet geheel vlekkeloos verliep.

Ik pakte mijn pijp en volgde ome Arie’s voorbeeld. Al gauw rookten we simultaan en tevreden. De vroege zomer geurde heerlijk, de vogels zongen en de meisje droegen korte rokjes. Een sjagrijnig oud zwart pak fietste voorbij en balde tot mijn stomme verbazing zijn vuist naar ome Arie. Deze reageerde met een zucht; “Rotkoe!” Hij nam een trekje van zijn pijp. “Rotkoe?”, reageerde ik verbaasd. “Ja, rotkoe!”, en hij blies een wolkje stoom af. “Ik heb ooit, in de tijd, dat ik de boerderij nog had, een prijs gewonnen bij een loterij…” En vervolgens weer: “Rotkoe!” Ik kon een glimlach met moeite verbergen: “Wat heeft die rotkoe nou met die loterij te maken, ome Arie?” “Alles, meneer Ype, alles!” Hij klonk verontwaardigd. Ik ging achterover zitten, daar ik weer een mooi verhaal voelde aankomen. “De één of andere vereniging had bedacht om de kas te spekken met de opbrengst van een zogenaamde vlaaien-wedstrijd…” Hij produceerde een mooi O-vormig rookwolkje. Ik besloot mijn onbegrip niet te laten blijken. “Dus daar hadden ze een koe voor nodig.” Nu werd het me te machtig: “Vlaaien-wedstrijd? Koe?” De gepensioneerde veehouder knikte: “Men verdeelt een weiland in vakken met nummers. Je kunt je geld inzetten op een nummer en er wordt een koe op dat weiland losgelaten. En op het nummer van het vak waar die koe haar eerste koeienvlaai laat vallen valt de prijs!” Ik snapte het principe. We namen gelijktijdig een stevige haal aan onze pijp. “Maar wat was er dan met die koe?” Ome Arie keek voor zich uit, zonder het gedoe in de haven echt te zien. “Dat was Bertha drieëntwintig. Mìjn Bertha drieëntwintig!” Hij zuchtte: “En mìjn Bertha drieëntwintig kakte precies in het vak waar ik mijn geld op had gezet. Iedereen was toen boos op me!” Ik kon er wel om lachen: “Echt stront aan de knikker dus!” Ome Arie lachte als een gepensioneerde veeboer met kiespijn, “Ja, lach er maar om, meneer Ype. Ik kon het ook niet helpen, maar iedereen dacht, dat ik Bertha drieëntwintig had afgericht of zoiets. Ik had alleen maar ingezet om het goede doel te steunen, het was nooit in me opgekomen, dat ik zou kunnen winnen.” Nu lachte ik hardop. “Sommige mensen zijn er na al die jaren nog boos over, zoals dat zwarte pak op zijn fiets net.”

Ons bankje bij de haven was leeg die zonnige namiddag. Tenminste: ‘ome Arie-leeg’. Het werd geheel in beslag genomen door een groep coron-opgeluchte jongeren, die weer als vanouds hanggroepjongere konden zijn. Ze aten ijsjes en kakelden en giechelden zoals dat hoort bij die leeftijd. Het was alleen jammer, dat ze ome Arie van zijn bankje hadden verdreven. Achter me hoorde ik plots mijn naam roepen: “Goedemiddag, meneer Ype, ik zit hier!” Ik keek zoekend om me heen en vond, achter een groot glas bier, ome Arie. Hij zat op een terrasje aan de haven te genieten van zijn pijpje en zijn donkere biertje. Pet een tikkie scheef van puur genoegen. Ik stalde mijn scootertje en ging tegenover hem zitten. Een jongedame had mijn komst al snel opgemerkt en kwam onze kant op. Met lachende ogen nam ze mijn bestelling op. De lockdown had voor een geweldige ‘revival’ van de horeca gezorgd! Waar vóór corona vriendelijkheid niet overal gemeengoed was zag ik nu een frisheid en een ongekend enthousiasme bij al het bedienend personeel. Mijn biertje kwam razendsnel en mijn dag kon al niet meer stuk. “Leuk meisje, niet, meneer Ype?”, las mijn vriend Arie mijn gedachten. “Ouwe bok!”, lachte ik, en nipte aan het schuim, waarbij mijn lippen niet nat werden maar mijn mondkapje wel. Stom, ik had niet eens meer door, dat ik het nog droeg. “Blondkapje!”, gierde ome Arie, en van naastgelegen tafeltjes klonk besmuikt gelach. Het kon me niks schelen. Ik schoof mijn beschermmiddel omlaag en over mijn baard, alsof ik bang was, dat er haartjes in mijn bier zouden komen, en nam een heerlijke, grote, bevrijdende teug van mijn lentebokje. Want het eerste biertje op het terras na maandenlang supermarktbier, echt, een ervaring om nog jaren aan terug te denken. “Proost!”, hoorde ik in de verte ome Arie zeggen. “Op de Versoepeling!” “Proost, ome Arie, proost iedereen!” hief ik het glas en tot mijn verbazing hief vrijwel het hele terras het glas, alsof iedereen mijn gedachten hadden gelezen…

Met het puntje van zijn tong uit zijn pijpenloze mond zat ome Arie op zijn telefoon te turen en met zijn knokige boerenvingers toetste hij wat in. Om vervolgens wanhopig omhoog te kijken. “Goeiemorgen, ome Arie!”, zei ik, heel vrolijk in een poging de oude baas wat op te monteren, want hij oogde niet echt vrolijk. “Ik heb gisteren een nieuwe telefoon gekocht, meneer Ype!”, sloeg hij de gebruikelijke ochtendbegroeting over, “En dan beloven ze, dat ze alles voor je overzetten, maar dat ding…”, hij wees naar het mobiel in zijn verweerde linkerhand, “vraagt wel steeds om allerlei wachtwoorden!” Ik knikte, want daar was ik ook onlangs achter gekomen. Ome Arie toetste weer wat in, schudde mismoedig het hoofd na wéér een mislukte poging en legde het communicatiemiddel opzij. “Eerst maar een pijpje stoppen”, bromde hij, het duidelijk niet naar zijn zin hebbend. En meer tegen zichzelf dan tegen zijn toehoorder: “Ik weet toch haast zeker, dat het Bertha-drieëntwintig-uitroepteken moet zijn, maar was het nou mèt of zonder hoofdletter?” Het mobieltjes tijdperk was niet gemakkelijk voor een oude veeboer. Hij veegde de zweetdruppeltjes van zijn bovenlip, stak zijn pijp op en keek mijn kant op zonder echt naar me te kijken; “Dat was mijn favoriete koe…” Vervolgens leek hij wat te ontspannen: “Sorry, meneer Ype, dat ik u niet eens fatsoenlijk een ‘goede morgen’ heb gewenst!” Hij keek er oprecht schuldig bij. “Die dingen”, hij wees op zijn telefoon, “bepalen in steeds sterkere mate ons dagelijks leven!” Hij blies een grote rookwolk als ter ondersteuning van zijn stelling. “Laatst hoorde ik, dat zelfs ons seksleven door die krengen beïnvloed wordt!” Ik schoot in de lach: “Op onze leeftijd, ome Arie?” Hij lachte nu wel met me mee: “Ik bedoel dus niet direct voor ons in persoon, maar in het algemeen!” Hij keek even om zich heen of niemand stiekem mee kon luisteren, en vervolgens met de hem zo typerende ondeugende blik: “Wist u, dat door de mobiele telefoon het favoriete standje voor jongeren tegenwoordig ‘op-zijn-hondjes’ is?” Ik wist het niet. “Dan kunnen ze allebei tijdens de daad hun telefoon blijven checken!”