Het nieuws verspreidde zich als een rennend vuurtje over het voetbalsportpark: er is een Scout gesignaleerd! Vaders spraken hun zoontjes stimulerend toe (‘vandaag komt het erop aan, jongen! Als je je stinkende best niet doet breek ik je benen!’) Moeders spoedden zich naar het toilet om er zo goed mogelijk uit te zien. Lippen werden gestift, en er werd zachtjes gekankerd (‘net op een dag, dat mijn haar er weer eens niet uitziet! Wat moet zo’n man wel niet denken’) Een andere moeder maakte haar ogen op en vroeg: ‘Komt’ie van Feijenoord, of PSV misschien?’ Niemand wist het antwoord…
Aan de bar werd op gedempte, samenzweerderige toon gesproken over de mogelijke reden van het bezoek van de Scout; ‘Zou hij voor Sven komen, of voor David? Ik hoorde, dat ze vaak naar heel andere spelertjes komen kijken, dan wij denken. Van die snelle spitsen hebben ze er vaak genoeg, hij kan ook voor een keeper komen, of voor een grote back’ ‘Als’ie voor een grote bek komt, maakt jouw Ralf wel een goede kans’ De sneer werd niet begrepen; de spanning was te groot.
Tijdens de wedstrijd van de Jo11 werd er door iedereen vorsend rondgekeken. Zou die oudere man achter het doel de Scout zijn? Of die nonchalante figuur daar aan de overkant. Niemand wist het. De lippenstift-dame liep gehuld in een te aanwezige wolk parfum langs de lijn te paraderen, af en toe haar zoontje opvallend positief aanmoedigend: “Goed zo, Jeffrie de Jong, goed gedaan, dat overspelen!” Het mannetje in het veld, dat bij die naam scheen te horen, keek stomverbaasd naar zijn moeder. Ze noemde hem toch nooit bij zijn volledige naam? En ze was toch nooit zo positief? Zou ze nou al dronken zijn?
Het bleef een raadsel, en na de wedstrijd ging het speculeren in de kantine verder. Toen kwam er een knulletje binnen van een jaar of 10. Hij liep naar de bar en bestelde een Fristie, Tevreden lurkte hij aan het rietje. Hij had een beige overhemdje aan en een groen sjaaltje. Aan zijn broekband hing een petje waarop in hele kleine lettertjes,net leesbaar, stond: Scouting Nederland.