Lang geleden had de een of andere keurige domoor, die toen voorzitter was, in zijn gebrekkige wijsheid besloten, dat het eerste van de Zinkwegse boys twee hoofdtrainers nodig had. Dat werden Hans Koers en Adrie Vink. Hans was een voormalig profvoetballer uit de tijd, dat profvoetbal verboden werd door de KNVB. (zwarte bladzijde uit onze voetbalgeschiedenis) Aad had zijn sporen verdiend in het amateurvoetbal.
Het eerste jaar liep het goed: de boys promoveerden. Maar het tweede seizoen ging al gauw minder goed tussen de beide heren. Er was geen duidelijkheid meer over de eindverantwoordelijkheid. Eerst nam Aad steeds het voortouw, maar hij kreeg er een hekel aan, dat hij vaak bij de spelers de vervelende boodschappen moest brengen. (“Sorry, Ton {van Driel}, jij begint op de reservebank”)
Bij de wedstrijd tegen Stellendam (uit) was de controverse goed zichtbaar; Aad zat op een stoel links naast de dug-out en Hans op een stoel rechts naast de dug-out. Ik zat met verzorger Edwin Puymbroek en de reserve spelers ertussenin. De wedstrijd verliep dramatisch, bij de rust 2-0 achter en na de rust werd het al snel 3-0. Een penalty, omdat er weer eens een speler van Stellendam luid schreeuwend ter aarde stortte, hetgeen gezien hun beeldschone verzorgster begrijpelijkerwijze regelmatig gebeurde. De gekwetste speler zorgde er ook voor, dat hij zo kronkelde van de pijn, dat hij goed kon zien, hoe de blonde toverfee kwam toegesneld met een voorgevel, die schudde als die van een hotel op Kos tijdens de laatste aardbeving. Toen ze vervolgens een halve spuitbus coldspray leegspoot in de broek van de zogenaamd aan zijn edele delen gewonde ongelukkige, kwamen Edwin en ik bijna niet meer bij: “Heeft hij gelijk voor de rest van de wedstrijd zijn eigen ijszakkie bij zich!” Hans en Aad konden er niet om lachen. Die zaten met sjagrijnige koppen te mokken.
Even later werd het 4-0. Edwin en ik konden het niet laten, we zeiden tegen Aad: “Aad, Hans wil Arne Vos wisselen, als voorbeeld voor de rest!” Aad ontplofte, want aanvoerder Arne was volgens hem de enige speler, die juist niet gewisseld moest worden. Hij zat briesend op zijn stoeltje, maar deed verder niks. Toen probeerden we hetzelfde bij Hans. Bingo! Ook deze zat te koken op zijn stoeltje en deed ook niks. Wij zaten samen met de reservespelers te gieren van het lachen.
We hebben het naderhand maar opgebiecht voordat de heren elkaar te lijf zouden gaan.
Maar twee hoofdtrainers gaat dus nooit werken!