We zijn op bezoek geweest bij tante Riet. Ze lag in bed te genieten van ons bezoek. Tante Riet wordt door een gezwel uitgehold; ze is sterk vermagerd maar heeft wel een dikke buik. Ze wist het zelf eigenlijk al, toen de dokters het haar kwamen vertellen. Drie man, eh, één man, een brilslang en een hoofddoekje kwamen met klapstoeltjes onder de arm haar ziekenhuiskamer binnen. De klap-stoeltjes voor het slecht-nieuws-gesprek. Daar gaan ze dan op zitten om de tijd te nemen om de patiënt de klap te laten verwerken.
Maar zoals gezegd, tante Riet wist het wel. Opgelucht begonnen de hoogheer, het hoofddoekje en de brilslang vervolgens de behandelopties te vertellen. Er waren drie opties:
“1. We doen niks en u gaat dood.
2. We opereren u: halen de tumor weg en maken een stoma,
en 3.” hierbij liet onze geneesheer een korte stilte vallen, om te benadrukken, dat dit een unieke kans was, alsof hij een keuken verkocht: ” We gaan met een slang via uw mond naar binnen en plaatsen een buisje in uw darm, dan is de verstopping weg en heeft u nog wat tijd !” De esculapen leunden achterover alsof ze een geweldig aanbod hadden gedaan. Tante Riet liet zich even overdonderen en de klapstoeltjes werden tevreden ingeklapt.
Een paar uur later heeft onze heldin toch voor optie 1 gekozen.
De brilslang belde onthutst Margo, tante’s dochter: “Uw moeder wil naar huis en ziet van behandeling af. Wat moet ik doen?” Het antwoord was kort: “Niks, ik kom haar halen”. Margo kent haar moeder en lijkt op haar. Rotterdamse nuchterheid.
En daar lag ze dus; gewoon thuis. We knuffelden en lachten. Tante Riet was gewoon tante Riet. Ze maakte grapjes over haar bekertje water naast het bed. (“Je gelooft toch zeker niet dat dat echt water is, toch?”) Ze zong een liedje met haar krakende stem: : “Mocht ik aan de drank bezwijken, mocht ik naar de donder gaan, laat dan op mijn grafsteen prijken, ze kon niet meer op d’r benen staan!” en zei, dat we beter niet naar haar begrafenis konden komen, omdat ze bang was, dat ze dan niet zo gezellig zou zijn.
Ze heeft vrede met haar tijd.