Toen ik begon met mijn praktijk aan de Kasteelweg hadden we geen cent te makken. Maar dat gaf niets; we waren jong en razend enthousiast. Een tante van Elly werd vaste klant. Tante Riet. Van haar kregen we een groen keukenkastje met schuifdeurtjes. Ideaal in het piepkleine keukentje. We waren er dan ook heel blij mee en het heeft jarenlang dienst gedaan. 25 jaar.
Behalve vrijgevig was ze altijd vrolijk, met die typische Rotterdamse humor. Keihard en recht voor z’n raap. Heerlijk. Wanneer tante Riet zei, dat ze iets prettig vond, was dat ook zo, want ze loog nooit.
Eigenlijk moet ik zeggen ‘vindt’, want tante Riet leeft nog. Maar ze heeft niet zo lang meer, want ze heeft kanker. Precies zoals ik het zeg, zegt zij het zelf ook. Op z’n Rotterdams. En ze wil niet behandeld worden, want ‘ze wil die magere Hein nu wel eens ontmoeten’ Een opmerking die typerend is voor dit geweldige mens.
Morgen gaan we nog even langs. Even knuffelen. En dan zal ze lachen en steevast beginnen over dat mintgroene keukenkastje.