Goed luisteren is een eigenschap, die niet iedereen in ruime mate bezit. Volgens mijn Elly vooral niet bij kapsters, maar dat even terzijde.
Mijn patiente Paula had MS en kon daardoor moeilijk lopen. Ik heb haar heel lang ‘op de been gehouden’ door regelmatig met haar te gaan wandelen. Ze deed dat alleen met mij. Haar man, die ik altijd ‘Cor van der Laak’ noemde naar een bekende personage uit de programma’s van van Kooten en de Bie, kreeg haar met geen mogelijkheid in beweging. Ze wilde alleen met mij lopen. En daar haar zorgverzekering, toen nog ziekenfonds, daar geen probleem mee had, ging ik twee keer per week met Paula een blokkie om. Ze vond het heerlijk. Wanneer ik binnenkwam en mezelf aankondigde met: “Wandelvereniging het halve zooltje, of loopclub het knokige knietje” zat ze te lachen en zei dan: “Ik ga graag met je mee, schat!”
Cor van der Laak begreep er niets van. Hem lukte het nooit.
Na vele jaren ging het toch steeds moeizamer en er kwam een rolstoel voor de wat grotere afstanden. Paula bewoog steeds minder en werd daardoor ook steeds dikker. En Cor steeds magerder van het zware rolstoel duwen. Bovendien kreeg hij wat hartklachten, en werd het hem allemaal te zwaar.
Dus zochten we naar een oplossing. Cor vond op een gegeven moment uit, dat er een soort rolstoel bestond, met een motorondersteuning. Dan kon hij erachter lopen zonder veel kracht te hoeven zetten.
Er werd een ergotherapeut ingeschakeld. Een brilslang. Deze ging heel enthousiast Paula ‘in kaart brengen’. Dat viel tegen. Paula had laten we zeggen bij het uitdelen van de hersenen niet bepaald vooraan in de rij gestaan. Maar brilslangen hebben op hun beurt weer niet vooraan in de rij gestaan bij het uitdelen van de oortjes, dus er werd niet echt goed geluisterd. Vooral niet naar Cor. Paula moest onafhankelijk worden, vond het reptiel, dus er werd haar een scootmobiel aangesmeerd. Op de opmerking van Cor, dat Paula daar gewoon te dom voor was, werd slechts vernietigend zijn kant op gekeken. Paula moest zelfstandiger worden, zeker met zo’n seksistische man. Dat Cor nog zachtjes napruttelde, dat hij Paula toch iets langer kende dan de brilslang werd niet serieus genomen. En de gehandicapte in kwestie zat te lachen en zei overal “Ja” op. En snapte er geen barst van.
De scootmobiel moest en zou er komen.
En zo gebeurde het. Er kwam een prachtige scootmobiel met alle toeters en bellen. De brilslang overhandigde plechtig de sleutels en verdween.
De fysiotherapeut moest de scootmobiel-rijles maar verzorgen, daar had het serpent geen budget voor.
Dat leek me een mooie klus voor onze stagiaire. Deze ging vol goede moed met Paula aan de slag. Hij legde alle knoppen uit, maar dat was dus iets te hoog gegrepen voor onze scootcoureur. Ze begreep er geen hout van. Ze ging zitten, en kneep in de hendel aan haar rechterhand, waarop het apparaat vooruit zou moeten gaan. Er gebeurde niets. “Je moet eerst het contactsleuteltje erin doen en omdraaien.” zei onze fysio in spé. Paula keek hem glazig aan. Hij deed het voor en met veel horten en stoten kwam er uiteindelijk beweging in het ding. Ze vertrokken door het tuinhek, Paula met een angstig gezicht en tongetje uit haar mond en de stagiaire er gezellig achteraan rennend met een rood hoofd. Cor en ik namen een bak koffie. En na een kwartiertje rijden, kwamen ze het tuinpad weer op en parkeerden de boel tegen het vervaarlijk krakende tuinhek. Toen wilde onze snelheidsduivel uitstappen, waarbij ze in de linker hendel kneep, het geval achteruit schoot, waardoor ze bijna viel. Ik kon haar nog net opvangen. Kortom; een drama.
De stagiaire was niet voor één gat te vangen en maakte nog een speciaal vel papier, waarmee hij alle overbodige knoppen (Licht/toeter/versnellingen etc.) afplakte om het simpeler te maken. Een goed idee, maar het hielp niets. Paula kon na 2 maanden intensieve les nog steeds niet met het ding omgaan. Toen werd Cor het zat en hij belde met de instantie, die over de hulpmiddelen ging. Er kwam iemand anders kijken, die nu wel luisterde. Na zes weken kwam de rolstoel, zoals Cor die maanden geleden al bedoeld had. En de scootmobiel bleef staan, zonder ooit nog gebruikt te worden.
Doodzonde, en dat omdat de brilslang niet kon luisteren. Niet geschikt voor haar werk, maar omscholen tot kapster was ook geen optie…