Paula, mijn MS patiente, waar ik al eens eerder over vertelde, was door haar douchestoeltje gezakt. Gelukkig werd ze op tijd opgevangen door de wijkverpleegster, die haar die dag verzorgde, maar het stoeltje was total loss.
Bij nader onderzoek door echtgenoot Cor bleek, dat de oorzaak niet slechts het enorme gewicht van zijn eega, maar gewoon roest was. Na vele jaren trouwe dienst in een vochtige omgeving niet zo vreemd.
Cor ging bellen teneinde een vervangend douchestoeltje te krijgen. De volgende dag stond er een man in een iets te ruim pak en met een iets te strak aangetrokken stropdasje op de stoep. “Gemeente Rotterdam” kondigde hij zichzelf aan. “Zo”, antwoordde Cor, “Aparte naam” De man noemde zijn naam daarop alsnog en betrad de benedenwoning van Cor en Paula.
“U had een…” hij keek in zijn papieren, “douche-hulpmiddel aangevraagd?” En keek Cor aan. “Een douchestoeltje voor mijn vrouw”, antwoordde Cor. De ambtenaar, want dat was de man duidelijk, viste een formulier uit zijn tasje. “Dan zullen we de procedure om een aanpassing van uw badkamer aan te vragen in werking stellen” En hij begon te schrijven. “Maar ik hoef alleen maar een nieuw douchestoeltje” mopperde Cor, “Mijn vrouw is door de oude gezakt” De ambtenaar keek verstoord op. “De oude? U had al een douchestoel? Dat verandert de zaak!” Cor begreep er nu net zo weinig van als Paula, die van de meeste zaken niets begreep. “Dus u heeft geen verklaring van uw arts en uw ergotherapeut om een nieuw douche-hulpmiddel aan te vragen?” “Nee”, zei Cor. De ambtenaar was geirriteerd en verscheurde zijn formulier. “Dan moet u niet mij hebben” en vertrok.
Cor ging weer bellen.
De volgende dag stond er een dame in een saai mantelpak op de stoep. “Gemeente Rotterdam” “Uw broer was hier gisteren” grapte Cor, maar gevoel voor humor en ambtenaren gaan niet goed samen. De dame ging gelijk op haar doel af. “Waar is uw badkamer?” Cor ging haar voor. “A, dat is het defecte sanitaire meubilair”, zei het mantelpak en ze pakte een notitieblok en begon te schrijven. “Ik zal iemand sturen om te kijken of het gerepareerd kan worden” Cor was het hier niet mee eens: “Mevrouw, wanneer u goed kijkt, kunt u zien, dat dit stoeltje compleet doorgeroest is. Daar valt echt niks meer aan te repareren!” Mantelpak keek niet op van haar kladblok. “Dat moet de deskundige op dat gebied maar uitmaken. Mijn taak zit erop, goedemorgen!” en verdween.
Daar het vrijdag was duurde het enige dagen voor er weer iemand van de gemeentefamilie op de stoep bij Cor en Paula stond. Een man in werkkleding met een gereedschapskist. “Blij, dat u er bent”, zei Cor, “Mijn vrouw begint al behoorlijk te stinken” De man keek niet begrijpend en liet zich voorgaan naar de badkamer.
“Hier valt weinig aan te repareren, deze moet gewoon vervangen worden” zei de man. Hij pakte alles weer in en vertrok, Cor in complete wanhoop achterlatend. “Dat heb ik al die tijd al gezegd” murmelde hij nog.
Er gingen een paar dagen voorbij tot Cor zelf maar weer eens ging bellen. Er was niets bekend over het douchestoeltje. “Er is toch een monteur geweest?” Cor ontplofte. Er volgden enige klassiek Rotterdamse volzinnen, die Cor in de haven geleerd had.
De volgende dag stond er een jonge nette bijna-heer op de stoep, wederom een lid van de gemeentefamilie. Hij ging met Cor naar de badkamer en nam de schade op. “Dit is een oud model douchestoel en die hebben we niet meer” Cor zei goedmoedig: “Het mag best een andere kleur zijn, hoor” “Dat is het probleem niet, zei de knul, “Maar de ophangbeugel is niet hetzelfde en dus moeten er andere gaten geboord worden” Nu zag Cor wel wat problemen, “En de gaten van het oude douchestoeltje?” “Die kitten we wel even dicht” Cor was hier wat minder blij mee. “Bovendien zit het stoeltje aan een niet dragende wand, die, gezien het te dragen gewicht veel te dun is” Hij keek daarbij even naar Paula, die nieuwsgierig vanuit haar rolstoel alles bekeek.
Toen kwam het circus pas goed op gang.
Er kwamen twee mannen om het oude stoeltje weg te halen en de opengevallen gaten in de tegelwand dicht te kitten.
Daarna kwam een bouwkundige kijken of het wandje wel een douchestoeltje kon dragen. Deze ging helemaal gelukkig weg, omdat Cor hem liet zien hoe hij het met het vorige douchestoeltje had opgelost: een stalen plaat aan de andere kant van de muur.
Toen kwamen er twee mannen om het nieuwe douchestoeltje te plaatsen. Het was 6 weken verder, en al die tijd moest Paula maar een beetje op bed gewassen worden.
Er kwamen nog mannen om de tegels, waar de gaten in geboord waren te vervangen, want de kit bleek toch geen goede oplossing. En iemand om te evalueren of alles naar wens geweest was. Cor had er zo’n 13 geteld. Maar het nieuwe douchestoeltje is er toch gekomen.