“Jij gaat mee naar Griekenland!” Ze zei het alsof dat al een uitgemaakte zaak was. Ik wist van niks. Ik zat mijn boek ‘koffie met kaas’ te signeren op een boekenmarkt toen zij met haar moeder langsliep. Een meisje van een jaar of 15 met syndroom van Down en grote blauwe vragende ogen. Ze vond mij wel een acceptabele reisgenoot. “Sorry, maar ik kan niet mee, ik moet volgende week werken” zei ik, daar ik even geen ander antwoord wist. Ze kwam heel dicht bij me staan. Haar moeder liet haar even begaan. “Wat doe je?” vroeg ze kijkend naar mijn tafeltje waarop een paar boeken lagen. “Ik heb een boek geschreven en die kunnen mensen kopen” zei ik en besloot het niet te ingewikkeld te maken. “O”, was haar antwoord, maar of ze het begreep weet ik niet. Haar moeder trok haar mee met zachte dwang. “Maar je gaat wel mee naar Griekenland?” probeerde ze, en ze klonk nu wat wanhopiger. “Die meneer gaat met zijn eigen familie op vakantie” probeerde de moeder en trok haar mee. Het meisje keek nog even om. Ik zwaaide stiekem en kreeg trek in een ouzootje.