De enige activiteit van onze Boys waar ik wat moeite mee heb is het Mix-toernooi ter afsluiting van het seizoen. Dit is dé wedstrijd om blessures op te lopen. Voor degenen, die het niet weten: Dan worden spelers van verschillende elftallen redelijk willekeurig in een mix elftal geselecteerd. Zo kan het gebeuren, dat de rechtsbuiten van het eerste de linksback van het vijfde tegenover zich vindt. En dan worden soms oude rekeningen vereffend.
Bij zo’n sloopfestijn al heel lang geleden stond de waarschijnlijk beste rechtsbuiten van de ZWB ooit tegenover de beste laatste man ooit: Frank van Hengel tegenover zijn vader Daan.
Dit kon niet goed gaan.
Bij de eerste diepe bal op Frank liep deze zijn vader voorbij alsof de goede man op de tram stond te wachten.
Bij een volgende actie werd pa volledig gedold en zeker 2x gepoort. Daan begon het al behoorlijk zat te worden, vooral omdat het publiek zich kostelijk vermaakte met de acties van zijn zoon. En zoonlief zelf liep met de typische Frank-smile op zijn snuit rond en had het razend naar zijn zin.
Toen zoonlief bij een volgende actie pa weer poortte was de maat vol. “Dit was de laatste keer Frank”, zei deze en hij meende het. Frank was niet onder de indruk: “Hoe wilde je me tegenhouden, dan?” vroeg hij plagerig. “Vliegles” mompelde de hoogrode verdediger. Frank keek niet-begrijpend.
Kortom; Frank probeerde het toch nog een keer. Hij poortte pa en ging er op volle snelheid langs. Dacht hij. Daan gaf hem een beuk met zijn kont, die vanuit zijn tenen kwam. Alle venijn, alle frustratie van de eerdere vernederingen zat erin. En Frank vloog op volle snelheid de zijlijn over en dook over de reclameborden het veld uit. “Dat bedoel ik dus met vliegles” mompelde Daan.
Het publiek lag dubbel van het lachen, zeker toen het verbouwereerde blonde koppie van zoonlief langzaam boven het reclamebord omhoogkwam. Daan hielp hem weer in het veld te stappen en de rest van de wedstrijd werd pa met het respect behandeld dat hij verdiende.