Ik ben niet gauw kwaad te krijgen. Tom Dumoulin mag best achter mijn bord schijten, daar kan ik om lachen. Alleen wanneer iemand zichzelf of onze vereniging omlaag haalt, dan word ik een beetje pissig. ‘We zijn het lelijke eendje van het Hoekse Waardse voetbal’, hoor je wel eens. Wat een onzin! Ik durf te stellen, dat we een voorbeeld zijn voor veel verenigingen in de Hoekse Waard en ook ver daarbuiten. Dat wil ik bewijzen. Daarom schrijf ik deze stukjes.
Welke vereniging was de eerste club in de Hoekse Waard, waar G-voetbal werd geintroduceerd?
Welke vereniging in de Hoekse Waard (en ver daarbuiten) kent een Heerenclub, zoals wij die kennen? Die meerdere keren per jaar bij elkaar komt en daadwerkelijk de club steunt?
Welke club heeft een groep actieve vrouwen, die wat mij betreft teveel verscholen op de achtergrond, heel actief meewerkt met volgens henzelf simpele dingen, zoals tafelkleden en gordijnen maken? (Moet je eens een kantine gaan bekijken waar deze zaken ontbreken…)
De poldermeiden, noemen ze zich, en daar wilde ik het toch eens over hebben. ‘Meiden’ is grappig, maar dekt niet de lading. Polderkanjers zijn het. Waar ik Roberto wel eens de ‘stille kracht’ achter het eerste heb genoemd, zijn deze vrouwen ‘de stille kracht’ achter de vereniging. Zonder poespas, zonder op de voorgrond te willen treden. En daar kan ik dan weer een tikkie nijdig over worden. Vandaar dit stukkie. Gewoon even op de voorgrond.
Ik zie in de toekomst zeker een vrouw als mogelijke voorzitter, secretaris of penningmeester van de Zinkwegse Boys. Niet omdat het moet, maar gewoon omdat ze het kan!