Vrijdag is het weer zover; de jaarlijkse afsluiting van het ‘seizoen’ van de BlauwRode Heerenclub (Wist u, dat deze vereniging in aanmerking komt voor vermelding in het Guinnes-book of world-records? Als vereniging waar bij vergaderingen de statuten het vaakst met voeten worden getreden…) Dit gebeurt met een heuse voetbalwedstrijd: om de Adrie van Dam bokaal. Deze heer overleed enige jaren geleden juist nadat hij thuis was gekomen van een BRHC avond. Aan de keukentafel. Onze voorzitter hoefde bij de daarop eerstvolgende vergadering niet om stilte te vragen, die stilte was er al.
Unaniem werd besloten Adrie te herdenken met een jaarlijkse wedstrijd. Met als eregast Adrie’s vrouw. (De enige dame, die, zij het één keer per jaar, een vergadering van de Heeren mag bijwonen.)
Een wedstrijd, die geheel in de geest van onze club nergens over gaat.
Vooraf wordt uit de 130 leden een selectie gemaakt: Allereerst vallen alle leden met een rollator of ander loophulpmiddel af, zo ook de kunstheupen, kunstknieen en andere prothesen, vervolgens alle leden met een gehoorprobleem dan wel visuele handicap, en niet te vergeten de leden met gierende hartkleppen, waarna ook de ietwat verstandelijk beperkten terzijde worden geschoven. Uit de 8 overgebleven kandidaten wordt vervolgens een elftal geselecteerd. U zult begrijpen, dat dit nog een heel karwei is.
Als tegenstander wordt steevast een niet al te sterke PTT (Of wat daarvan over is: Poste restante) afvaardiging gekozen. De scheidsrechter wordt vrijwillig aangewezen.
En dan wordt er gevoetbald. Ik heb horen vertellen, dat er eens een scheidsrechter is geweest, die er pas in de rust achter kwam, dat hij zijn fluitje in de kleedkamer had laten liggen.
En na de wedstrijd wordt met een glaasje bier en een lekker hapje het leven gevierd. Voor mij één van de hoogtepunten van het seizoen.