Ik heb veel respect voor moeders met kleine kinderen. Het zijn ware circusartiesten, zoals ze op een wankele fiets, met één kind voor in een zitje een ander kind met een soort heupworp achterop geslingerd krijgen. En dat met 2 volle boodschappentassen aan het stuur. Dan gaat er natuurlijk wel eens wat mis. In de stressvolle periode met kleine kinderen kan het gebeuren, dat er wel eens iets kwijtraakt, zoals een portemonnee. Ik heb wel eens de portemonnee van mijn Elly teruggevonden in de vriezer.
Om het allemaal wat gemakkelijker voor haar te maken, hadden we een klein autootje gekocht. Een Fiatje 126, met een piepklein motortje achterin. Elly was er dolblij mee, en hoefde geen halsbrekende toeren meer uit te halen op haar fiets. Toch hielp het niet helemaal. Op weer zo’n stressdag, waarop de baby niet op haar best was en er van alles gedaan moest worden, was Elly haar portemonnee kwijt. Helemaal in paniek vroeg ze buurvrouw Tineke, of deze even op Maartje kon passen, zodat zij terug kon naar de winkel, waar ze de portemonnee het laatst had gebruikt. Ze scheurde met het rode koekblik naar de winkel en kwam niet veel later in tranen terug. Niets gevonden. De buurvrouw bood haar een bakkie troost aan, en onze El kwam tot bedaren. “Misschien toch nog eens in je auto kijken?” opperde Tineke. El had er eigenlijk weinig zin meer in, maar samen gingen ze naar buiten. “Je auto stond hier net toch ook?” vroeg Tineke, en ze bukte en pakte een totaal platgereden portemonnee uit de goot onder de auto. Bij het uitladen van de boodschappen uit El’s jaszak gevallen. El keek haar aan, naar de portemonnee en weer naar Tineke. Toen schoten ze onbedaarlijk in de lach. El had de beurs laten vallen en was er vervolgens in haar haast om te gaan zoeken met haar achterwieltje overheen gereden. En op de terugweg waarschijnlijk nog een keer! “Ik voelde wel een hobbeltje” lachte ze. De portemonnee bleek beter tegen vrieskou dan tegen Fiatjes te kunnen dus werd vervangen. Door een felrood exemplaar. Die viel meer op.