Soms kom je bewonderenswaardige mensen tegen. In Rotterdam kreeg ik een Aids patiente onder behandeling. Ze was er slecht aan toe. Mager, meer uitgemergeld, en de levensverwachting werd in dagen uitgedrukt. Ze woonde in een klein huisje met haar dochter van 15. Dit meisje was een grote vrouw. Ze regelde alles, verzorgde haar moeder, coordineerde de zorg voor de patient en bleef vrolijk en gezellig. Ongelofelijk wat een energie! Telkens wanneer ik bij dat adres vandaan kwam had ik energie voor drie, het werkte gewoon aanstekelijk. Later hoorde ik, dat haar vader al aan Aids was overleden. Hij had een bloedtransfusie gehad vanwege zijn bloederziekte (hemofilie). Het donorbloed bleek besmet met HIV. Daarna had hij het doorgegeven aan zijn vrouw, onwetend van zijn noodlot. En in dit drama speelde een meisje van 15 jaar een heldenrol. Haar moeder overleed een paar weken later. Alle instanties gingen ermee akkoord, dat onze heldin gewoon zelfstandig in het kleine huisje mocht blijven wonen en niet naar pleegouders of een kinderhuis hoefde. En dat verdiende deze kanjer!