Ons haventje lag er wat verloren bij. Tweede kerstdag. Het was nog vroeg. Het zonnetje scheen zonder veel warmte te geven. Ome Arie zat diep in zijn winterjas gedoken. Een klein rookwolkje steeg op van onder zijn winterpet. Die met die ietwat potsierlijke oorflappen. Het was koud. Ik stalde de gouden koets (mijn autootje is goudkleurig) bij de GEBO teneinde een pijpje op te steken in het goede gezelschap van mijn oude vriend. “Goeiemorgen”, bromde ome Arie. “Goeiemorgen”, bromde ik terug. Ik pakte mijn pijp. “Nog festiviteiten gehad, gisteren?”, vroeg ik, terwijl ik mijn pijpje stopte. Ome Arie zuchtte: “We hebben ouderwets ge-gourmet. Met familie. Het was matig gezellig.” Er klonk enige twijfel in zijn stem. Ik keek hem vragend aan. Hij blies een wolkje rook uit. “Alleen werd ik mijn schoonzus met haar gedweep met haar Geertje een tikkie zat!” Daar kon ik me iets bij voorstellen. Tegenwoordig zijn zelfs kerst-gesprekken onaangenaam. Vaak zelfs op de persoon gericht. “Je bent toch niet de discussie aangegaan, ome Arie?”, vroeg ik bezorgd, “Je weet toch dat dat zinloos is?” Hij stelde me gerust: “Nee, hoor, ik heb me ingehouden.” Hij trok aan zijn pijp. Even was het stil. “Maar we zijn wel vóór het dessert naar huis gegaan.” Ik keek hem aan: “Was je haar zo zat?” Hij schudde zijn hoofd. “Ook dat, maar ik moest mee met Riek. Ze was een beetje boos op me.” Hij keek schuldbewust. “Ik heb alleen mijn schoonzus maar voorgesteld om Geertje’s kop op haar rug te laten tatoeëren, maar dan wel zo, dat het bandje van haar bikini dan precies over zijn ogen zou zitten, zodat hij niet herkend zou worden op het strand. Voor haar eigen veiligheid…” Hij keek schuldbewust opzij: “Onschuldig grapje, maar het viel niet goed. Ze verafschuwd tattoages…”.