Het ziet er vreemd uit. De stoelen staan op hun kop op de tafels. Het doet me denken aan dieren die geruimd moeten worden en dood in de stal liggen met vier poten omhoog, klaar om gevoelloos in klaarstaande vrachtwagens te worden gesmeten. Maar ons favoriete griekse restaurant mag absoluut niet vergeleken worden met een stal, want is uiterst schoon. Bij twee tafels, ver uit elkaar, staan een paar stoeltjes nog gewoon op hun pootjes. Aan één van deze twee ’tafels van hoop’ wachten we op onze afhaalmaaltijd; een Santorinischotel en een klein portie Gyros. De altijd vriendelijke Griek, die steeds bij binnenkomst onze jassen aannam, ons de hand schudde en mijn Elly vaak zelfs welkom kuste, staat nu met het water op zijn bovenlip te zweten in de keuken. Even een blik van herkenning. Zodra we zitten brengt de serveerster, ondanks haar veranderde rol in het restaurant, ons een klein glaasje ouzo. Net als altijd. Net als vroeger en net als het weer zal worden in de toekomst. Want we gaan gewoon heel vaak onze Santorinischotel en ons kleine portie Gyros halen bij Poseidon, om onze God in een zee van Corona-tranen een beetje te steunen. Hou vol, proosten we, en slaan het ouzootje in één keer achterover, zodat we de griekse warmte goed omlaag voelen glijden.