We hebben vanmorgen ontbijtjes rondgebracht voor de ‘Open Waard’. Die konden daar worden besteld. De lijst is niet zo lang, maar soms duurt het afgeven even. Vanwege de verhalen. Verhalen, die we vaker gehoord hebben, maar wanneer je daar staat met je tasje met ontbijt grijpt het je toch aan. Een keurige dame met een stiekeme traan. Haar man zit in de ‘Open Waard’. Zij zit alleen thuis en mag vanwege de Corona niet bij hem op bezoek. Ik ken hem. Hij was ooit patiënt bij me. Een gepensioneerd onderwijzer met de ziekte van Parkinson. Een vriendelijke man, die moeite deed zijn waardigheid te behouden. Dat is lastig, wanneer je knoeit met je koffie, knoeit met je eten en moeilijk uit je woorden kunt komen. Uiteindelijk moest hij zijn lief verlaten, omdat ze het samen niet meer konden bolwerken. Hoe graag zij dat ook had gewild. En nu krijgt zij een eenzaam ontbijtje, hoe goed bedoeld ook. In een papieren zak afgegeven door mijn Elly, die gelukkig de tijd neemt om even haar verdriet aan te horen. 
De oude onderwijzer zit ondertussen met een slab voor te ontbijten bij fantastische mensen, die hem verplegen, maar niet zijn waardigheid van vroeger kennen. 
Voor het rondbrengen krijgen wij ook een ontbijt van de ‘open waard’. Het is heel goed verzorgd. Een geweldig idee ook. 
We eten het zwijgend op. Samen. En denken aan dat echtpaar.