Eens in de zoveel tijd krijg ik een ‘bijdehandje’ in mijn fysio-praktijk. Het ‘bijdehandje’ (m/v) vindt zichzelf het centrum van het universum en dat universum baalt van zo’n figuur. In de praktijk manifesteert het zich op diverse wijzen. Bij de eerste afspraak klopt het na twee minuten wachten op de deur van de behandelkamer en loopt gelijk naar binnen met de woorden: “Ik had twee minuten geleden een afspraak en afspraak is afspraak, mijn tijd is kostbaar!” Dat ik dan wellicht nog met een patiënt bezig ben deert ons bijdehandje niet. 
Het bijdehandje dicteert vervolgens zijn eigen behandeling: “Je moet me masseren”, en gaat op de behandelbank liggen, geen tegenspraak duldend. En op de die bank houdt het nauwlettend de tijd in de gaten, want het betaalt voor een half uur, dus het eist een half uur. (Dat dit nergens op gebaseerd is, deert het niet.) 
Na het halfuur staat ons bijdehandje op met de woorden: “Je moet ook nog even naar mijn knie kijken!” 
Jaren geleden had ik zo’n figuur onder behandeling; hij was een topverkoper bij een verzekeringsmaatschappij. Hij ging de ene dag tennissen bij een dure tennisclub, de andere dag golfen (dat kan alleen bij een dure club) en verkocht al sportend zijn polisjes. Op een dag ging het mis. Een burn-out. Een tijdlang hoorde ik niks van hem, maar uiteindelijk kwam hij weer. Mak als een lammetje. Gewoon een aardige man. Hij had de keerzijde gezien, zijn eigen betrekkelijkheid. “Ik kon niets meer”, vertelde hij, “Een simpele bromfietspolis kreeg ik niet ingevuld, een girootje schrijven (dat ging toen nog niet digitaal) lukte me niet.” Hij was door een diep dal gegaan en dat had hem veel goed gedaan. Hij was mens geworden. 
Wanneer ik nu een ‘bijdehandje’ onder behandeling krijg, denk ik gewoon aan die man. En daarna verzoek ik de kwal zo snel mogelijk de praktijk te verlaten en een andere fysiotherapeut te zoeken….