Gisteren had ik in mijn fysio-praktijk in Rotterdam een gevalletje ‘huiselijk geweld.’ Maar of ik dit nou had moeten rapporteren. Denk toch van niet. Hieronder de casus:
Een boom van een vent met Feyenoord-tatouages lag op zijn buik en zijn rug en billen zagen er niet uit; allemaal striemen en helemaal blauw. Dus ik vroeg voorzichtig hoe dat gekomen was. Zei hij: “Ik wilde eens wat anders in de slaapkamer. SM. Dat vond mijn vrouw wel een goed idee, maar dan wilde zij de dominant zijn.” Ik reageerde niet, want slaapkamerbekentenissen zijn toch beetje genant. Hij vervolgde: “Dus ze bond me vast op bed en begon me op mijn reet te slaan.” Ik wilde me er geen beeld bij vormen. “Dat was in het begin wel leuk, maar op een bepaald moment werd het toch wel wat gevoelig. Dus dat zei ik tegen die trut.” Ik hield nu heel erg mijn mond. Hij: “Toen zei ze; ‘je moet proberen zolang mogelijk vol te houden, dan zal ik je daarna heerlijk belonen. Maar ik zal je een codewoord in je oor fluisteren voor wanneer het écht niet meer gaat’, Zo gezegd, zo gedaan, maar nadat ze me dat codewoord had ingefluisterd ging ze helemaal los. Ze pakte er nog een zweepje bij en later nog een spaans rietje. Het was echt niet leuk meer!” Ik zei voorzichtig: “Maar waarom heb je dan je codewoord niet gebruikt?” Hij: “Ik kon het niet uit mijn bek krijgen” Ik: “maar dit is toch niet leuk meer? Je hele kont is bont en blauw! Wat was er dan zo moeilijk aan dat codewoord?” Hij sidderde even. “dacht je nou echt dat ik hardop kan zeggen: ‘Hup 020’? ” Ik: “hup 020?” Hij: “maar dan in plaats van 020 de naam van die jodenclub” Hij zuchtte, “Liever drie weken niet kunnen zitten dan die takkentrol haar zin geven met dat klote-codewoord….”