Er zijn mensen, die hun lichaam ter beschikking stellen aan mijn wetenschap. “U bent de therapeut, dus u moet me beter maken.” Die gaan op de massagebank op een wonder liggen wachten en praten meestal niet erg veel. 
Er zijn ook mensen, die hun hele hebben en houwen over me heen storten. Dat kan soms erg ver gaan. 
Een wat oudere en iets gezette dame lag op mijn massagebank. “En, hoe was uw vakantie?” vroeg ik mijn standaardvraag in de nazomer. “Niks ân”, antwoordde ze. Omdat ze op haar buik lag, zag ik niet, dat ze erbij lachte. “O, dat is vervelend”, zei ik. “Nee, joh, geintje. We hadden niks ân, want we zijn naar een naturistencamping geweest.” Ik zweeg even om deze bekentenis te laten bezinken. “Had u dat niet gezien?” Ze had inderdaad een geheel bruine rug, zonder aftekening van kleding, maar dat zie ik ook wel bij mensen met een zonnebank. “En beviel dat?” vroeg ik, me bewust van deze toch wel enigszins riskante vraag. “Prima!” antwoordde ze. “Mijn man heeft nog nooit zoveel aandacht voor me gehad!” Ik hield even mijn mond. “Telkens wanneer er een mooie jonge vrouw voorbij liep, keek hij alleen nog maar naar mij, bang voor zijn erogene reactie op zoveel moois…” Ik kon me de situatie voorstellen. Ze ging verder: “Het was ook mijn idee om naar die camping te gaan om hem een lesje te leren.” Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. “Een lesje te leren?” Ze kreunde even, omdat ik een pijnlijk plekje raakte, maar ging vervolgens verder: “Sinds we een nieuwe buurvrouw hebben was me opgevallen, dat hij bij mooi weer steeds de slaapkamer ging stofzuigen. Pas toen ik zelf een keer boven kwam, zag ik, dat hij vanuit het slaapkamerraam een prachtig uitzicht had op de buurvrouw, die ook helemaal bruin lag te worden…” 
Het bleef even stil. Ik moest dit even verwerken. Voorzichtig probeerde ik: “Maar was de vakantie toch wel geslaagd?”
Nu werd ze pas echt enthousiast. “Het was geweldig! De mensen zijn heerlijk ontspannen en vriendelijk. Uiteindelijk was mijn man er ook helemaal aan gewend.” Ik moest er wel een beetje om lachen. “En uw missie is geslaagd!” zei ik, terwijl ik de bank liet zakken, zodat ze er gemakkelijk vanaf kon komen. “Inderdaad”, zei ze, “Maar ik moet nu wel weer zelf de slaapkamer stofzuigen.”