Zijn streepjesoverhemd hing een beetje uit zijn vormeloze grijze broek en zijn petje stond belachelijk op het vogelnestje op zijn kop. Geknipt door een kapper met veel gevoel voor humor. Hij veegde uiterst traag de gevallen bigMac-bakjes en servetjes op in een vrijwel lege vreetschuur. Hij had duidelijk de hoop om ooit nog eens ‘medewerker van de maand’ te worden al lang geleden opgegeven. 
Het was 1 januari ’s avonds rond een uur of acht. We aten de één of andere hamburger, welke we met veel moeite hadden uitgekozen op een enorm computerscherm terwijl we eigenlijk een andere bedoelden. Maar het maakte weinig uit, het vulde. 
Naast ons ging een jongedame zitten. Ze kreeg even later een Happy meal, speciaal voor kinderen. Ik zag echter nergens een kind. Ze haalde het speelgoedje uit het zakje en zette het op haar tafel vóór zich. En pakte haar mobieltje. Nu begreep ik de keuze van haar voedsel; het was allemaal met één hand te behappen, zodat ze haar andere hand vrij had voor haar telefoontje. Het zag er erg eenzaam uit. 
Even later kwam er een jongeman. Hij had op het grote computerscherm verbazend snel zijn keuze gemaakt en ging aan het tafeltje achter de jongedame zitten, met zijn rug naar haar rug toe. Al kijkend op zijn mobiel. Even later kwam er een medewerker, die zich losgerukt had van zijn diepgaande studie teneinde het buskruit uit te vinden, naar zijn tafeltje en overhandigde hem eveneens een Happy Meal. De knul wilde zeker ook een hand vrij houden voor zijn navelstreng met de rest van de wereld. Hij haalde het speelgoedje er uit en zette dat op tafel vóór zich. En pakte zijn mobieltje. En hapte verveelt in zijn broodje. 
Het viel me op, dat zowel de knul als het meisje steeds om zich heen zaten te kijken, alsof ze iemand zochten. Toen begreep ik het; ze zochten elkaar, maar omdat ze met hun ruggen zowat tegen elkaar zaten zagen ze iedereen in de eetzaal, behalve elkaar. En het speelgoedje was de witte roos in het knoopsgat bij een sterrenrestaurant. Ze hadden een date, die dreigde te mislukken, omdat ze te dicht bij elkaar zaten. 
Het veeg-vogelnestje zag het ook. Ik zag hem denken. Hij liep even naar de keuken en kwam daarna langzaam dichterbij, al vegend. Vlakbij het tafeltje van het stel-to-be liet hij een speelgoedje vallen. Hij raapte het op en vroeg aan de dame: “Is dit van u, of van de mijnheer achter u?” De dame draaide zich om en de knul keek ook om. Toen zagen ze de speeltjes en elkaar. En volgde de eerste echte ontmoeting. 
Onder het vogelnestje verscheen een kleine glimlach en hij vervolgde zijn veegwerk. 
Voor mij maakte hij wellicht toch nog kans op de titel ‘medewerker van de maand’.