In deze periode krijgen we in de fysiotherapie-praktijk vaak telefoontjes als hieronder: “Goedemiddag, met… , u weet wel, van drie maanden geleden met die rugklachten.” Dat weet ik meestal niet meer, maar ik ga gelijk zoeken in mijn computer. “Wanneer bent u voor het laatst geweest?” probeer ik dan, want dan kan ik eventueel in de agenda van die dag kijken. Meestal lukt het me uiteindelijk wel om de desbetreffende patiëntengegevens te vinden. “Hier heb ik het. U was na twaalf behandelingen klachtenvrij, toch? Heeft u nu weer last gekregen?” “Nee, het gaat nog steeds prima!” “Nou, dat is fijn om te horen, maar waar kan ik u dan mee helpen?” “Ik wilde toch graag dit jaar nog een paar keer komen” “O, heeft u ergens anders last van gekregen?” “Nee, ik heb nergens last van, maar volgens mijn verzekeringspolis heb ik nog drie behandelingen te goed, dus misschien kunt u me dan gewoon masseren. Het zou toch zonde zijn om die beurten voorbij te laten gaan. Ik heb genoeg premie betaald.” “Dat kan, maar heeft u ook al een afspraak met uw tandarts gemaakt?” “Met mijn tandarts, waarom, ik heb helemaal gaan last van mijn tanden?” “Om ze te laten trekken!” “Waarom zou ik mijn tanden laten trekken als ik nergens last van heb!?” “Uw verzekering vergoedt toch ook een kunstgebit? Het zou toch zonde zijn om die vergoeding voorbij te laten gaan.” “tuut…tuut…tuut…tuut…”