De wedstrijd tussen onze Zinkweg en GSC/ODS verliep gunstig voor onze Boys. In een druilerige regen werden de punten binnengehaald. Ik stond langs de kant te kijken enigszins gehinderd door Ad Fiere, die naast me als een overspannen Limburger stond te vendelzwaaien met zijn paraplu, mijn hoofd telkens op een haar na missend. Dus toch een risico-wedstrijd.
Er werd gelachen om het verhaal van Vos over twee voortvarende leden uit een oud verleden, die eens alle betonnen paaltjes rond het veld hadden geverfd met eersteklas wegverf. Oersterk, vooral wanneer gebruikt met de vereiste verfharder. Dit detail hadden de heren echter niet gevonden bij de waarschijnlijk van de vrachtwagen gevallen bussen verf, evenmin als de gebruiksaanwijzing. Dus toen Wim Biesheuvel twee weken later met zijn gloednieuwe broek tegen zo’n paaltje leunde zat er opeens een witte bies op de pantalon. De verf was nog steeds niet droog en de broek was volledig verziekt. Pas toen kwam het besef, dat er met die verfklus wellicht iets mis was gegaan.
Ondertussen miste ik het tegendoelpunt van GSC omdat de paraplu inmiddels een heel andere vorm dan in de folder van de Ali-expres had aangenomen en me nu echt alle zicht op het veld had ontnomen. Ad gaf het gelukkig op en deponeerde het ding in een prullenbak. De heren langs de lijn bromden even goedkeurend, zoals ze ook goedkeurend hadden gebromd bij het tegendoelpunt. Omdat Ad had gezegd, dat het 0-3 zou worden en ze er niet aan moesten denken, dat hij een keer gelijk zou hebben.