Misschien gek, dat ik even moet denken aan gisteren. Mijn cluppie moest de laatste wedstrijd voetballen, zoals dat heet om ’s keizer baard. De Zinkwegse boys was natuurlijk al kampioen en Fios had niets meer te winnen of te verliezen. Maar was het daarom een nutteloze pot?
Nee.
Het werd een belangrijke pot voor een aantal mensen. Zoals voor onze Mop (Arno Letterman) die vandaag een hele wrange moederdag beleeft, omdat zijn moeder er net niet meer bij is. Na een doelpunt van de boys liepen alle spelers naar misschien wel hun trouwste supporter en betrokken hem in een soort groepsknuffel. Als troost. Kippenvel.
Ik stond te ver af om zijn reactie te zien, maar bij een gezamenlijk biertje in de rust zei hij wel drie keer: “Toch mooi van die gasten..” Hij was aangedaan, voor zover onze Mop aangedaan kan zijn.
De wedstrijd kantelde en het gevoel, gek genoeg, ook. Na een doelpunt van Fios knuffelden onze tegenstanders een nog niet eens zo oude man aan de zijlijn, die mogelijk voor het laatst hun wedstrijd had kunnen bijwonen. Volgens een Fiosser naast me had hij kanker en nog maar kort te leven. Weer kippenvel.
Op het eind van de partij werd onder luid applaus afscheid genomen van een speler van Fios, die stopte met voetballen na een lange carriere bij de club. Zijn medespelers vormden een erehaag en de scheids klapte ook mee.
Het was de wedstrijd van het afscheid. Van het seizoen, van een speler, maar bovenal van mensen, die ons na staan en het nieuwe seizoen niet meer kunnen meemaken. Na de euforische wedstrijd van vorige week was dit de wedstrijd van de bezinning. Bezinning over waar het echt om gaat. Gelukkig zijn we dat niet vergeten.
Mop: sterkte!