Onze koffiezetter is overleden. Zijn prostaat. Eerst druppelde hij nog met moeite een bakkie troost, maar uiteindelijk was de boel hopeloos verstopt. We hebben de buroloog (Adrie) er nog bij gehaald, maar een hele avond filters doorprikken met acupunctuurnaalden, piemeltjes schoonragen met pijpenragers en slangetjes doorblazen met mondkracht, helemaal niets hielp. Uiteindelijk hebben we de stekker er maar uit getrokken. De buurman vertrok met gebogen hoofd zonder koffie te hebben kunnen drinken weer naar huis en wij bleven met de overledene en alleen cake achter.
Er moest dus een nieuw koffiezet-apparaat komen. Nou, dat viel nog niet mee. Elly ging zeer optimistisch een speciaal koffiezetapparatenwinkeltje (mooi woord voor galgje) binnen en werd direct overvallen met de vraag naar haar koffiebehoefte. “Ik houd helemaal niet van koffie, het is eigenlijk voor mijn man”, stamelde ze, waarop de verkoper licht teleurgesteld reageerde. “Waar houdt uw man van? Qua koffie, bedoel ik, natuurlijk!”. Elly keek verbaasd. De man ging nu helemaal los: “Het gaat hier om de koffiebeleving, en die is heel anders bij een pittige espresso dan bij een zachte cappucino!” Elly keek nog verbaasder. De man zuchtte. Hij liep naar een imposant uitziende machine en begon, eigenlijk tegen beter weten in, te verkopen: “Dit is de Rolls Royce onder de Barista-equipments”. Er klonk respect in zijn stem. “Je kunt er vrijwel alle soorten koffie mee maken. En dit..” Hij wees een onderdeel aan, “is de melkopschuim-unit, die allerlei leuke afbeeldingen in het schuim van uw man’s koffie kan toveren. Echt fantastisch, van de Nachtwacht tot een prachtige Taj Mahal! En dat in melkschuim”. Elly was niet onder de indruk. “Ik denk niet, dat mijn man zit te wachten op tien soorten koffie of een wereldwonder in zijn melkschuim”, zei ze slechts. “Wat kost die fabriek?” De verkoper keek zeer teleurgesteld. Was hij maar gewoon in de kast gebleven, dacht hij. “2395 euro”
Dat was duidelijk iets boven het door Elly gestelde budget. Die dacht meer in de richting van €239,50. Maar dat durfde ze niet hardop te zeggen. “Mijn man is niet zo veeleisend en proeft het verschil niet tussen een winterwortel en een spruitje, maar hij wil gewoon een bakkie koffie. Heeft u niet iets goedkopers?” De verkoper zuchtte en liep teleurgesteld naar het ‘instapmodel’ van zijn collectie. Niet lang daarna stond mijn lief buiten. Zonder koffiezet-apparaat.
Die avond werd ergens een oud senseootje vandaan gehaald en ik mocht niet klagen…