Kikker zat aan de bar met een bekertje koffie voor zich. Het was dinsdagavond en buiten was het herfstguur weer. Henk wordt al sinds de jeugd Kikker genoemd, omdat hij altijd als een kikkertje over het veld sprong. Hij was tien jaar toen ik leider was van zijn team. Een heerlijk joch.
Ik veegde mijn bril droog en ging naast hem zitten. Anja schonk ook voor mij koffie in. We waren de enigen in de toch nog gezellige kantine van mijn Zinkwegse Boys. Het was warm en de verlichting zacht. Na de gebruikelijke begroeting waren we even stil en dachten alle drie aan afgelopen zaterdag. Bij een wedstrijd van het jeugdteam, waar Kikker leider van is sloeg de bliksem in. Letterlijk. De bui leek over en de kinderen van Jo11 waren net weer begonnen, toen er een flits was en een klap. Ons keepstertje viel neer, haar moeder en een andere vader werden ook geraakt. Daarna even niks, maar toen volgden de gebeurtenissen snel; politie binnen twee minuten, twee ambulances binnen vijf. Later hoorden we, dat zelfs de traumahelikopter was opgestegen. Henk zorgde voor zijn team, troostte, bemoedigde en handelde. Hij belde ouders, regelde, dat de auto’s van de getroffen ouders naar huis werden gebracht, informeerde thuisgebleven ouders, informeerde de club. Kikker was, duidelijker dan ooit, een echte leider.
Er werd overlegd, want hetzelfde team zou die middag een voorwedstrijd bij het eerste spelen, met frietjes na. Daar hadden ze zich erg op verheugd. Wat te doen? Henk overlegde met de kinderen en de ouders. Er werd die middag gewoon gevoetbald en friet gegeten. Ik heb die voorwedstrijd gezien. De kinderen speelden de schrik van zich af. Ze begonnen wat timide, maar algauw werd er weer gelachen en gescoord.
Inmiddels gaat het wat beter met de getroffenen. Het keepstertje en haar moeder herstellen goed, de getroffen vader is klachtenvrij.
Henk zag er moe uit. Er was net een bijeenkomst geweest van alle kinderen en ouders van Jo11. Er was een vertrouwenspersoon en er konden vragen worden gesteld. De kinderen reageerden allen op hun eigen wijze. Tim was als zijn vader Henk, toen die zo oud was. Druk, je hoorde hem boven alles uit. Een meisje zat aan de bar met de handen voor haar oren. Henk maande tot rust en het werd rustig, want een echte leider wordt gerespecteerd. En een echte leider bewees Henk te zijn in deze moeilijke dagen.
Toch blijf ik hem gewoon Kikker noemen, anders gaat’ie misschien naast zijn schoenen lopen….