Wanneer ik de hoek om ga, richting Sam Hagenplein, zie ik een grote pergola voor de kantine staan. Op zich wel aardig, maar een pergola bij een voetbalkantine is nou niet het meest voor de hand liggende bouwsel. “Moet er nog een druivenstruik overheen gaan groeien?”, vraag ik belangstellend. Er wordt gegrinnikt. “Nee, het wordt een terrasoverkapping”, zegt de Mop. “Het doet me aan de vakantie denken”, zegt een ander, “Net een caravan-voortent zonder tentdoek…” Eén van de bouwers van de constructie, Stefan de Goeij, staat er bij, en houdt wijselijk zijn mond. Hij heeft samen met Mark Elderson al aardig wat uurtjes in het bouwwerk zitten en is zo verstandig zich niet op de kast te laten jagen. Ze worden ‘Buurman en Buurman’ genoemd, maar ook dat is slechts plagerij. Uiteindelijk wordt hun moeite heus beloond. Zinkweggers hebben nu eenmaal een vreemde wijze om hun waardering te laten blijken.
Er wordt gevoetbald, voor het eerst thuis na de zomerstop. Een bekerwedstrijd. Ondanks de droogte ligt het veld er zeker goed bij. De harde kern van supporters staat tevreden het één en ander te bekijken. De boys van het keurkorps scoren er lustig op los. Het wordt 6-0. Tijdens de wedstrijd vallen er wat druppels. “De overkapping lekt”, constateert iemand. Stefan gaat maar de kantine in. Zolang hij alles samen met Mark moet doen, gaat het gewoon niet sneller, had hij willen zeggen. Maar hij begint de Zinkweggers te begrijpen en zegt gewoon niks. Op het terras klinkt weer gegrinnik, maar stiekem wordt al zijn werk heus gewaardeerd…