Wanneer ik naar televisieprogramma’s zoals ‘Holland’s got talent’ zit te kijken, kan ik het meest genieten van de voorrondes. Niet gehinderd door welke vorm van schaamte of zelfkritiek dan ook staan er hopeloze figuren schrikbarend af te gaan. Arme jury.
Het doet me ook terugdenken aan de tijd, dat wij (Elly en ondergetekende) aan amateurtoneel deden. De uitvoeringen waren steevast uitverkocht, want de familie- en kennissen-kring durfde geen ‘nee’ te zeggen, wanneer ze een kaartje opgedrongen kregen. Arm publiek.
Maar dit alles steekt bleek af tegen het verhaal van ‘Uvveltje’ : De cabaretvoorstelling ter gelegenheid van een lustrum van de afdeling Dubbeldam van de Unie van Vrijwillige Vrouwen: de UVV. Mijn moeder was lid van dit illustere gezelschap, maar had haar medewerking aan de cabaret-voorstelling met moeite kunnen beperken to het vervaardigen van enige kostuums. En dat was erg verstandig, want de dames waren meer bezig met het uiterlijk vertoon dan met de eigenlijke uitvoering zelf.
Deze uitvoering vond plaats in een klein zaaltje met een piepklein toneeltje vlakbij bij ons in de straat: ‘De schuur’. Uitbater Goof Kwakernaat was matig tevreden met al die dames in zijn feestzaal, want meer dan wat koffie en jus d’orange verkocht hij niet. Maar het grote feest werd op een anders lege doordeweekse avond georganiseerd, dus alles was meegenomen.
Uren van tevoren waren de uvv-artiesten al bezig met schminken en aankleden, want er was veel werk van de aankleding gemaakt: Het moest een voorstelling in ‘Vaudeville-stijl’ worden. Hoge pruiken, enorme jurken en veel make-up.
Mijn moeder wilde het debacle voor geen goud missen en ging samen met mijn jongste zus naar de voorstelling. Ze gingen een beetje achteraf zitten in het propvolle zaaltje, om vooral niet op te vallen.
Het doek ging open en een stem zei door de speakers: “Dames en heren, uw hartelijk applaus voor uw presentatrice van deze feestavond: UVVeltje!” onder luid applaus kwam buurvouw Berns uit de coulissen gewankeld op haar veel te hoge hakken. Nou was buurvrouw Berns van zichzelf al behoorlijk groot, zowel in de hoogte als in de breedte; op dit schoeisel was ze gigantisch. Bovendien had ze een enorme pruik op haar kop, die haar monsterlijk groot maakte. Mijn moeder en mijn zus durfden elkaar niet aan te kijken. “Goedenavond, dames en heren, welkom bij dit feestelijke lustrum van onze geweldige vrijwilligersclub…” En zo ging ze even verder, zwetend onder de hete toneellampen boven haar. Ze kondigde de eerste artiest aan: “En dan uw applaus voor Bep, die voor ons het mooie lied: ‘singing in the rain’ van Gene Kelley gaat zingen.
“Nee, hè”, kon mijn zus nog net verzuchten, toen Bep met grote uithalen de Evergreen begon te kwelen. “Siiiinging in the raaaaaiiin!” Het was vreselijk. Mijn moeder en Annemieke kregen het nu Spaans benauwd want ze kregen een acute aanval van de slappe lach. En dat is ernstig. Vooral in een zaal vol sjieke dames, die net doen, alsof ze het heel erg mooi vinden.
Toen vervolgens Uvveltjes’ pruik niet bestand bleek tegen de hitte van de spotlights en spontaan in de fik vloog, waarop een oplettende toneelknecht dit bluste met een emmertje water, met ernstige gevolgen voor de make-up van de buurvrouw, terwijl Bep bleef zingen: “Siiiingiing in the Raiaiaian”, zaten Moeder en zus gewoon te huilen van het lachen. Ze vluchtten de gang in, langs de verbouwereerde Goof om thuis een verschoning te gaan halen.
Ze zijn later nog teruggegaan om stilletjes weer op hun plekje te gaan zitten, maar werden regelmatig bestraffend aangekeken, omdat de slappe lach maar niet over wilde gaan.