“Juffrouw, er zit een bijsmaakje aan mijn muntthee!” , zei de dame, terwijl ze haar glas muntthee vol walging van zich af schoof. “Dat zal de honing zijn, die u erin gedaan hebt, mevrouw”. Ik zat op een terras te genieten van het uitzicht op een prachtige kruidentuin en van deze conversatie naast me. De serveerster kon bij mij na dit snedige antwoord niet meer stuk. Ik had al plezier om het voorafgaande. En had er een beetje schuld aan. De munttheemuts had vanaf het moment, dat ze op het terras plaatsnam zitten vitten op haar dochter. Het meisje van een jaar of twaalf liet al het commentaar gelaten over zich heenkomen. Ze was waarschijnlijk niet anders gewend. “Wil je cola? Weet je wel, hoe dik je daarvan wordt?”, vitte ze, toen de dienster de bestelling opnam, Het meisje zweeg. “Neem een voorbeeld aan mij, ik wil gezonde muntthee” en tegen het dienstertje: “Heeft u verse muntthee?” Het meisje wees op de voor ons liggende kruidentuin: “Ik pluk de takjes vers, ze staan vlak voor u, mevrouw!” Dochterlief zuchtte en keek mij aan. Ik knipoogde even stiekem. Er kwam een flauw glimlachje.
De dienster kwam even later met de bestelling. Een cola en een kopje heet water. Ze hurkte bij de muntplanten en knipte er een stukje af en bracht het stukje struikgewas naar het tafeltje. De buurvrouw vond het geweldig. “Dat is echt vers!”, kirde ze, en ze begon het groen door haar gekookte water te soppen. Daarna goot ze er honing bij, dat in een cupje naast haar gezonde drankje op het schoteltje had gelegen. Met een gelukzalige blik in haar ogen nam ze een slok. Toen kon ik het niet laten. Even verderop liep een teckeltje. “Kijk Elly, daar is die leuke teckel, die hier net nog zo parmantig over de munt stond te pissen”, zei ik, goed hoorbaar voor het munttheetafeltje. Dochterlief keek mij aan, nam een slok van haar foute cola en knipoogde nu op haar beurt.