Zoals eerder beschreven op deze verhalensite was mijn vader een groot wetenschapper, die experimenteel de penetratie-snelheid van de geur van leverworst door de normale huiskamer-atmosfeer trachtte vast te stellen. Het experiment mislukte door de vermeende intelligentie van onze teckel Court.
Helaas voor mijn vader is de intelligentie van teckels nooit helemaal vast komen te staan, daar het lastig is de IQ van zo’n beest te testen.
Inmiddels is het gegeven, dat onze kortpotige vriend ook beschikte over een goed zicht en prima gehoor een aannemelijker oorzaak voor het mislukken van pa’s onderzoek. Wanneer Court mijn vader naar de keuken zag of hoorde sluipen, werkte er een geconditioneerde reflex: Baas/keuken/eten.
Waarom deze geschiedenis? Omdat zich een geweldige kans voordeed om het onderzoek te perfectioneren: Puzzel.
Puzzel is het hondje van mijn zwager en schoonzus (Harm en Rita) Ze is een soort boerenfokje met veel vuilnisbak-eigenschappen. Haar vacht is zwart/wit en vertoont gelijkenis met een legpuzzel.
Wanneer Harm en Rita met vakantie gaan, komt Puzzel bij ons logeren. Dat is altijd erg gezellig. Ze hoort helemaal bij onze roedel en beschermt onze kleine hondjes zelfs tegen grote soortgenoten. Een stoer hondje. Maar ze wordt oud en een aantal functies worden beduidend minder. Vroeger blafte ze nog tegen iedere onweersdonder, die dan steevast gezellig terugdonderde. Dat kon onze nachtrust wel eens een beetje verstoren. Maar Puzzel is nu doof. Dus het gedonder kan haar geen donder meer schelen, want ze hoort het gewoon niet.
Puzzel ziet nog wel, maar er is wel sprake van enige staar op haar oogjes.
Haar neus werkt echter nog prima. En al die zaken bij elkaar maakt onze grand-old-lady uitermate geschikt voor de proef van Pa. Ik kon naar de ijskast lopen zonder dat ze ook maar iets in de gaten had, de ijskastdeur openen, en gelijktijdig de stopwatch indrukken. De afstand van de mand van ons proefdier en de ijskast had ik al nauwkeurig gemeten. Wanneer ik de tijd kon bepalen, welke verstreek tussen het openen van de leverworst bevattende koelkast en het plots opkijken van onze proefhond zou de penetratiesnelheid van de geur van leverworst mij bekend zijn in m/sec. Dus zo gezegd, zo gedaan.  Terwijl ik de stopwatch indrukte stonden er drie hondjes achter me te kwispelen. Chico, Gizmo en, inderdaad: Puzzel. Ik had geen rekening gehouden met haar ‘roedelgevoel’: Zodra onze hondjes in beweging komen komt Puzzel ook in beweging, alhoewel ze geen idee heeft wat er aan de hand is.
Weer mislukt…