Dit weekend was het weer zover; bijscholing. Ditmaal was het mijn tweejaarlijkse ‘onderhoudsbeurt’ van de Manuele LymfeDrainage ad modum Vodder. Zeg maar MLDV. Deze bijscholing volg ik altijd in Antwerpen, omdat het relatief dichtbij is en ik er goed kan parkeren. En vanwege Philippe. Philippe is een opa met de uitstraling van een kwajongen, die zich heel boos kan maken over pseudowetenschappers, die hun eigen ego belangrijker vinden dan het belang van al onze patienten. Ik geniet altijd van zijn boosheid, omdat er vuur uit spreekt, en dat heilige vuur dooft niet met de jaren. De Godmother van de MLDV, Virginia Cools, had dat vuur ook, en heeft dat gehouden tot aan haar dood. De fakkel is overgedragen aan de juiste persoon.
De ’terugkomdagen’ worden gedaan in een bijgebouw van een instelling voor kinderen in Wommelgem. Er staan oude houten massagebanken, die alleen in horizontale richtingen versteld kunnen worden: je kunt ze iets naar links of rechts zetten, en iets naar voren of achteren. Op zich is dat zinloos, dus meestal blijven ze gewoon in 3 lange rijen staan.
Ik was vroeg, deze zondag, en gelukkig was er al koffie. De cursisten druppelden binnen. Als laatste kwam er een kinderwagen de hoek om geduwd. Niemand keek verbaasd, omdat een kinderwagen nou eenmaal niet bijzonder is. Philippe begon te spreken en de baby viel in: er klonk een vragend huiltje. Niemand keek verstoord of geërgerd, want het gehuil van een baby kan nooit storend zijn. Het is het geluid van nieuw leven en dat kan slechts aanleiding geven tot een glimlach en aanzetten tot zorg. Dus Philippe nam al lesgevend de baby even over van de bijscholende moeder en wiegde de kleine door het lokaal. Zijn gezicht ging helemaal open. Hij is zelf bompa, zoals ze dat in Belgie zeggen. Het kind werd echter pas stil, toen Philippe het weer aan de moeder gaf en deze even apart ging zitten om het onderwerp van de bijscholing, de borst, aan de kleine te geven.
Ondertussen wandelde onze docent, met zijn brilletje op het puntje van zijn neus door het lokaal en instrueerde ons met zachte stem. Ik volgde hem en vroeg me af, wanneer dat brilletje van die neus af zou vallen, want het leek steeds verder van zijn ogen af te gaan staan. Of zou hij een Pinokkio-neus hebben en met ieder klein leugentje een beetje kunnen inzoomen? Alleen heb ik hem nog niet op kleine (of grote) leugentjes kunnen betrappen.