“Zitten is het nieuwe roken”, had de bril-esculaap (een brilslang-arts) gezegd, waarna ze zelfgenoegzaam achterover was geleund in de voor haar skeletterige lijf eigenlijk veel te grote bureaustoel. De oude baas had gezucht en was naar huis gegaan en had zijn oude racefiets opgezocht, een fietsbroek aangeschaft en op aanraden van zijn dochter ook een helmpje. Hij was er helemaal klaar voor, hoewel het scheren van zijn benen een waar bloedbad was geworden met al die spataderen. Gehuld in zijn nieuwe outfit en met zijn benen vol pleisters stond hij klaar voor de eerste stap naar een betere gezondheid.
Maar daar begon de ellende. Zijn fiets stond beneden in de parkeergarage van het luxe appartementen complex, waar hij in woonde. Die fiets mocht niet in de lift, daar was de voorzitter van de vereniging van huiseigenaren heel stellig in geweest. Daar zou die lift wellicht vies van worden. Het stalen ros van opa was ook te zwaar om de trap op te tillen, dus onze Eddie Merkx liet de grote garagedeur van het complex opengaan en nam een aanloop met zijn velo, want achter de enorme deur was een vrij venijnig colletje van de eerste categorie, te weten de oprit van de kelder naar openbare weg. Hij koos wijselijk voor het kleinste verzet en kroop tergend langzaam de helling op. Net voor het bereiken van zijn welverdiende bolletjestrui bleef hij even seconden lang ‘surplace’ staan alvorens hij omkieperde en met een vaartje weer naar beneden gleed om juist onder de inmiddels automatisch neerzakkende roldeur van de garage te blijven liggen. Wanneer ik Karin Slaughter was geweest, was dit verhaal nu tot een gruwelijke climax gekomen, waarin de enorme deur onze onfortuinlijke bejaarde had geplet, maar helaas voor onze horrorliefhebbers ging het goed; een toevallige voorbijganger kon de moorddeur nog net op tijd tegenhouden. Onze gevallen fietser bleek er wonderbaarlijk goed vanaf gekomen te zijn.
Dit verhaal heb ik van mijn zus, die tegenwoordig als tijdverdrijf bejaarden van de grond opraapt. Ze had deze sportman ook bijstand verleend. Het verhaal vertelt niet of de man inmiddels verstandig is geworden, van huisarts is gewisseld en gewoon weer in zijn luie stoel zit met een goed boek, zoals bijvoorbeeld een thriller van Karin Slaughter…