Haar dochter zou voor het eerst in 3 maanden weer eens op de koffie komen. Ze was helemaal blij en opgewonden. Ze had oranje-tompoezen gehaald, want morgen, vrijdag, was het Koningsdag en ze zat met een verse pot koffie voor zich op tafel verwachtingsvol naar buiten te kijken.
Dochterlief kwam met een grote auto voorrijden en opende met een knopje de enorme achterklep. Daar kwamen haar twee bakbeesten van honden uit, een erfenis uit haar voorlaatste huwelijk. De oude dame zuchtte, want ze vond die beesten, Rottweilers, eigenlijk best een beetje eng.
“Hallo moeder, kus kus”, kwam vol bombarie haar meisje binnen. Ze herinnerde zich nog dat kleine meisje, dat toen altijd al precies wist, wat ze wilde. De honden volgden, vrolijk kwispelend. “Af, meiden!’ klonk het en de bakbeesten gingen liggen. “Hoe vind je me, moedertje?” zei de wervelwind en ze draaide zich rond als een mannequin. Voordat moedertje iets kon vinden volgde het van haar verwachte antwoord: “Een speciale bodywarmer van het rode kruis voor morgen! Chique, toch? Op de voorkant het logo van het rode kruis en op de achterkant het evenement: Koningsdag Groningen, 2018”, weer draaide ze zich rond, “Wordt nog een collectors’ item, moeder!”
Moedertje deed net, of ze het ook belangrijk vond en ging maar koffie inschenken. Dochterlief pakte een royalty-magazine van de salontafel en riep naar de keuken: “Morgen sta ik als rode-kruis-medewerkster bij het volleyball-veldje. Stel je voor, dat Amalia haar enkel verzwikt, dan ben ik er als eerste bij om er ijs op te doen!” Ze haalde haar bril van boven op haar hoofd en zette hem op haar neus. Inmiddels kwam de koffie met het gebak naar binnen. Dochterlief nam haar bril van haar neus en mopperde: “Ik moet eens van die speciale shampoo kopen, waar je bril niet zo vet van wordt”, en schoof achteloos de tompoes naar binnen.
Vervolgens goot ze de hete koffie met een moordend tempo door haar keelgat, waarna ze opstond, haar bril weer op haar hoofd schoof en zei: “Lekkere koffie, ma, maar ik hoef geen tweede bakkie, want ik ga zo naar Groningen. We hebben vanavond een breefing in het hotel. “O, en jij kunt wel even op de hondjes passen, toch? Fijn” en ze stormde de deur uit, en riep vlak voordat ze haar auto inklom: “Ik heb een flesje dettol in de tas van de honden gedaan, want Emanuelle is een beetje loops”. Ze deed snel de deur dicht, haar riem om en scheurde de straat uit. Achter moeder stonden twee Rottweilers. ‘Drup’ deed Emanuelle, op de nieuwe vloerbedekking.
Nou bestaat ‘een beetje loops’ net zomin als ‘een beetje dood’, dus Emanuelle lag de hele tijd voor de deur te zeuren, dat ze naar buiten wilde. Ze had een duidelijke puppy-wens. En het maakte haar weinig uit van welke reu.
Na enige uren gaf moedertje zuchtend toe, deed beide honden de halsband om, pakte haar rollator, en schuifelde de straat op. Het leek goed te gaan, tot Emanuelle een plas deed en aan de overkant van de straat de neus van teckel Rocky omhoogging. Deze deed direct een antwoordplas. (Honden schijnen urinaal te kunnen communiceren.) Emanuelle’s neus ging omhoog en ze was gelijk niet meer te houden. Ze nam een run richting reu. Moedertje deed nog een verkrampte poging het geile teefje met de lijn tegen te houden, maar dat resulteerde slechts in een kapseizen van de rollator en moedertje zelf. Bij het neerkomen wist ze het al: het ging fout. Ze brak haar schouder.
Zoals ik al in een eerder stukkie vertelde, heeft mijn zus als nieuwe roeping het oprapen van gevallen bejaarden, dus onze hulpverleenster was als eerste ter plaatse, omdat de baas van Rocky verbijsterd met zijn riem stond te jongleren om het verliefde stel uit elkaar te houden, hetgeen niet lukte, want Emanuelle was uiterst bereid voor Rocky door haar knieën gegaan. Ondertussen gilde de gevallen dame van de pijn. Zus Annemieke belde een ambulance, nadat ze de telefoon van de ongelukkige onder diens luide geschreeuw uit haar zak had gekregen. Daarin vond mijn zus het telefoonnummer van de dochter. Deze was inmiddels in Groningen gearriveerd. “Wat zegt u, heeft mijn moeder haar schouder gebroken? Wat vervelend voor haar! Maar de breefing begint zo, zeg maar, dat ik zaterdag gelijk uit Groningen wel even langs kom!” en vervolgens hing ze op.
Mijn zus was even stil. De baas van Rocky stond haar verbouwereerd met twee trekkende honden en één uitgeputte Rocky aan drie lijnen aan te kijken. De ongelukkige bejaarde werd ondertussen in de inmiddels gearriveerde ambulance gehesen.
De volgende morgen zag Annemieke de baas van Rocky met twee rottweilers, waarvan één er erg voldaan uitzag, lopen en even later alleen met Rocky. Ze durfde hem niet aan te spreken, bang, dat zij de enorme bakbeesten in haar maag gesplitst zou krijgen.
Ze was wel heel benieuwd naar de puppy’s: Rott-teckels, hoe zou dat eruit gaan zien? Dochterlief zal er waarschijnlijk niet erg blij mee zijn. Verdiende loon.