We zaten bij ons vertrouwde griekse restaurant in Breda te wachten op de door ons bestelde gerechten, toen er een ouder echtpaar met hun glaasje in de hand naar binnen kwamen schuifelen en naast ons kwamen zitten. “Het ging regenen” verontschuldigde de oude baas zich bijna. Zijn wederhelft schoof op de bank aan het tafeltje voor twee en keek even opzij. Ze had diepblauwe ogen, die wat paniekerig rondkeken. Ik groette vriendelijk, maar ze leek me niet op te merken. Ober Yannis bracht de kaart en ze gingen de keuzes uitgebreid, luid fluisterend, bespreken.
Inmiddels werd onze keuze gebracht en verloor ik even de aandacht voor onze bejaarde buren. Het smaakte ons uitstekend en we genoten ook van elkaar. Lekker samen uit eten is één van mijn favoriete bezigheden. Vooral bij ‘de griek’, in Breda of in Oud-Beijerland.
Toen ik een slokje wijn nam keek ik opzij en zag, dat de senioren tot een culinaire beslissing waren gekomen. Het gekozene werd door Yannis genoteerd en tevreden nam de met uitzonderlijk grote oren gezegende oude heer een slok van zijn biertje.
Toen wij klaar waren zaten de oudjes lekker te smikkelen. Ik moest even glimlachen. Die mensen genoten nog van het leven, alhoewel me niet geheel duidelijk was, of de ‘old lady’ dat nog helemaal besefte.
Toen ik even naar het toilet was, zag Elly, dat zij een groot stuk vlees in een servetje rolde en in haar tasje stopte. Mijn lief kon er wel om lachen, ook omdat Yannis het desgevraagd graag voor haar zou hebben ingepakt. Maar bij haar generatie was dit nog uiterst ongepast.   Vandaar, dat ze wat schichtig om zich heen keek, of iemand het gezien had. Iedereen dus.
Wij namen nog een kopje koffie en de oude baas vroeg om de rekening. De ober telde alles op, en toen begon de klant een klein beetje te klagen. Het was prima geweest, maar hij had toch een kleine opmerking. De griek luisterde aandachtig en bood zijn klanten een versnapering aan ter tegemoetkoming van het ongemak. Terwijl hij wegliep om de bestelde bakkies troost te halen grijnsde de oude baas en knipoogde naar zijn tafelgenote. Het lukte hem toch iedere keer weer…