Mijn vader vond het zijn belangrijkste taak in de opvoeding ons ‘innerlijke beschaving’ bij te brengen. Wat hij daarmee bedoelde was het leven en denken volgens normen en waarden, die wellicht teruggaan tot de 10 geboden. Normen en waarden, die geen vrije interpretatie toelaten. Een goedkope ballpoint meenemen van je werk is gewoon stelen. Een ‘beetje stelen’ bestaat niet. Punt uit.
Wanneer ik bij onze voetbalclub Zinkwegse boys een gratis kop koffie krijg aangeboden, denk ik wel eens terug aan die ouwe. Die kop koffie wordt betaald door alle leden. Een biertje van de vereniging wordt betaald door alle leden. Het is goed om dat te blijven beseffen. Bij iedere kop koffie en bij ieder ‘gratis’ biertje. En dan zwijg ik nog over hele kratten bier. Innerlijke beschaving.
Bij het eerste hebben we een pot, waar iedere speler en iedere betrokkene (dus ook technische staf) iedere week €5,- aan betaalt. Van dat geld wordt iedere week het biertje na de wedstrijd betaald en van wat er overblijft, wordt iets leuks gedaan. Die biertjes smaken mij altijd geweldig. Ik heb er gewoon voor betaald. Ook dit is innerlijke beschaving.
Ik erger me aan mensen, die allerlei uitvluchten bedenken om hun gebrek aan innerlijke beschaving te verklaren. Een directeur van een bank, een goed-doel stichting of een zorginstelling, die hun graai-salaris met droge ogen verdedigen door te zeggen, dat dit ‘marktconform’ is. Oftewel: ‘Anderen stelen fietsen, dus mag ik ook fietsen stelen’.
Hier is de innerlijke beschaving ver te zoeken. Maar dat geldt net zo goed voor die paar biertjes, die niet afgerekend worden in de kantine van een sportvereniging. Een ‘beetje’ innerlijke beschaving bestaat ook niet.
De jongens van het eerste geven het goede voorbeeld!