Vorige week zat ik te kijken naar een voetbalwedstrijd van de nationale dames tegen Noord-Ierland. Elly was naar de quiz-avond van de Poldermeiden, dus ik kon me ongestoord verbazen. Het was een redelijk amusante partij, waarin de Noord-Iersen weinig te vertellen hadden. In het stadion van PSV zaten 30.000 mensen enthousiast te doen, deels vanwege het voetbal, deels, omdat het nou eenmaal feministisch gezien helemaal correct is. Dat publiek maakte ook de nodige herrie, in die mate, dat de keepster van Noord-Ierland, gezegend met een paar enorme flaporen, nog erger dan die van haar Hollandse collega, iets niet goed verstond en haar hand achter haar oor hield, alsof ze het dan beter zou horen. Ik schoot in de lach. Die enorme hand met die enorme keepershandschoen achter dat enorme oor! Gelukkig was Elly er niet om mij vernietigend aan te kijken.
Ik kan het niet helpen, soms zie ik van die dingen.
De volgende dag, zaterdag, moesten de boys thuis voetballen. Als gebruikelijk werden de voorbereidingen getroffen. De portefeuille-houder ‘hoekvlaggen’ had zijn werk gedaan, evenals de portefeuille-houder ‘krijten’. Robert stond met zijn hamburgertang in de aanslag en ook het meisje met de stroopwafels was er weer.
Toen zag ik de voetbalschoen van van Zuuren. Er zat een sporttape zorgvuldig omheen gewikkeld om de boel bij elkaar te houden. Ik keek onze spits vragend aan en vroeg of ik het stroopwafelmeisje moest vragen haar goede doel om te buigen naar het inzamelen voor nieuwe voetbalschoenen voor een behoeftige selectie-spits. “Ik heb al nieuwe besteld”, zei Martijn met een ietwat rood hoofd, “maar de schoenen, die geleverd werden, waren een 1/2 maat te klein” Hij snelde gauw het veld op voor de warming-up om geen verdere uitleg te hoeven geven. Later hoorde ik, dat zijn vrouw de schoenen besteld had. En daar vrouwen nooit fouten maken, moest ik concluderen, dat Roodbaard sinds een aantal jaren op grotere voet is gaan leven. Zeker een halve maat. En dat met een vrouw en een kind.