In de kleedkamer stond de deur van het toilet tegen een muurtje. Er hingen losse elektriciteitsdraden aan het plafond. Lijmresten van oude posters bladderden aan de buitendeur. DRL, De Rotterdamse Leeuwen, was altijd een gerenommeerde club. En nu zag ik slechts vergane glorie.

Onze Boys hadden zich die zaterdagmiddag verzameld bij de Zinkweg. Het was er stil geweest; de doelnetten hingen omhoog als visnetten, die in een oud vissershaventje te drogen hingen. De Zinkweg-kantine was vrijwel leeg, zelfs de stamtafel van de blauwrode Heeren was leeg. Ik hoorde later van Vos, dat hij er die ochtend alleen had gezeten. Vroeger zaten daar, behalve Vos ook de Mop (Arno Letterman), Kees van Dijk (die hoefde voor een bakkie alleen maar even over de plank over de sloot achter zijn huis), Piet de Groot en wisselende anderen. Maar Kees is verhuisd, de Mop is tegenwoordig milieustraatagent en werkt vaak op zaterdag, (al ben ik bang, dat dat niet de echte reden is), en Piet is overleden, een beetje vergeten in een verpleeghuis.

Onze jongens gingen zich omkleden voor de wedstrijd. Ik ging met verzorger Leo en hersteltrainer Henk een bakkie doen in de kantine. Ook daar was het leeg. De dame en de heer achter de bar waren uiterst vriendelijk en er klonk echte voetbalmuziek. Nederlandse hits. Men deed erg zijn/haar best om het gezellig te maken. Maar op sommige dagen wil dat niet echt lukken.
De wedstrijd ging hopeloos verloren, maar gelukkig hadden we met de trouwe ouwe garde van de Zinkweg langs de lijn veel plezier. Oude verhalen vol humor.

Opeens kreeg ik een beetje een triest gevoel. Zou onze kantine er over pakweg 10 jaar ook zo uitzien als hier? Zouden onze onlangs schitterend gerenoveerde kleedkamers dan ook vervallen zijn? Want het lijkt altijd zo vanzelfsprekend dat alles zo netjes is. Het lijkt altijd zo vanzelfsprekend, dat er op zaterdagmorgen om 07.00 uur iemand is om de consul, die de velden komt keuren een bakkie koffie te schenken en alles klaar te zetten voor de dag. Het lijkt altijd zo vanzelfsprekend dat we het verleden vergeten. Hoelang heet ‘het hok van Piet’ nog ‘het hok van Piet’? Wie weet nog wie Piet de Groot was? De licht gebogen gestalte met de onafscheidelijke sigarenpeuk in zijn mondhoek. Meestal uitgedoofd, want hij was te druk met en in zijn Zinkweg-secretariaat om er opnieuw de brand in te steken. Zijn beeld begint steeds meer te vervagen. Later zal ‘het hok’ wel een mooiere naam krijgen. Meer van deze tijd.
Ik moet er niet aan denken….