De scheidsrechter had een zonnebril op. Zo’n snel model. “Nou, dat beloofd wat,” zei ik, “De scheids lijkt op Stevie Wonder” De man naast me lachte. De wedstrijd begon en Stevie rende helemaal met de ‘pupil van de week’ mee op weg naar het doel van Martijn Krediet. Uitslover.
Het was behoorlijk koud. Een gure oostenwind joeg over het veld en ik had een plekje uit de wind opgezocht. Het ging onze Boys niet erg voor de wind. FC Binnenmaas scoorde een buitenspeldoelpunt. Onze dik ingepakte Sjaak stond zich kleurenblind te vlaggen, maar het zonnebrilletje had ingebouwde oogklepjes. Even later ging een bal van onze boys volledig over de doellijn van de tegenstander, maar de grensrechter aan de andere kant hield wijselijk zijn vlag omlaag en Stevie had een vuiltje op zijn bril.
Ach, we hebben er gewoon mee om te gaan. Zo’n scheidsrechter staat er ook voor zijn lol. (Lastig voor te stellen, maar toch…) Zonder die mensen voetballen we helemaal niet.
Club-grensrechters, dat is een heel ander verhaal. “een goede grensrechter levert de ploeg punten op” is een veelgehoorde uitspraak rond de amateurvelden. Dit suggereert toch wel enige corruptie. “Maar iedereen doet het” JaJa. En het is als grensjager de kunst de scheidsrechter te laten geloven, dat je te vertrouwen bent. Wanneer er langs de lijn zo’n met moeite in een overmaats trainingspakkie gehesen Michelinmannetje loopt te puffen en te hijgen, met het schuim van het bier nog aan zijn snor, komt dat niet echt betrouwbaar over. Er schijnt ook wel een geprobeerd te zijn om met een prachtige blondine als grensrechter de aandacht van de scheids te trekken, maar dat was ook volkomen ongeloofwaardig natuurlijk, zo’n scheids is ook niet achterlijk. Een blondje, dat de buitenspelregel begrijpt. Kansloos!
Ondertussen stond zoon Nick langs de lijn de verrichtingen van ons vlaggeschip met grote ogen te volgen. Maar dat kwam vooral door zijn brilletje. Op een foto zag ik later, dat onze Sjaak zelfs gerend had.