Ik zat met verzorger Leo een bakkie te doen in de bestuurskamer van onze club. De trainer was bezig met de wedstrijdbespreking en dat is voor ons even een moment, dat we ons terugtrekken voor een korte pauze. Rond die tijd komt ook vaak de scheidsrechter van die middag zich melden. Zo ook zaterdag. Een kleine jonge man met iets rood haar stapte pseudo-zelfverzekerd de bestuurskamer binnen met achter zich een KNVB waarnemer. Er werd koffie geschonken en vriendelijk gedaan. Het viel me op, dat het mannetje zo te zien net van de kapper kwam. Het leek wel, of zijn haar rood geverfd was.
Waarom wordt iemand scheidsrechter? Geen idee. Net als doodgraver of patholoog-anatoom is dat niet een voor de hand liggend antwoord, wanneer de juf van groep drie je vraagt, wat je later wilt worden. Toch zijn er nog steeds mensen, die er vrijwillig voor kiezen. De doodgraver en de patholoog-anatoom verdienen nog een goede boterham (wanneer je die nog door je keel kunt krijgen) maar die scheidsrechter krijgt hooguit een kilometervergoedinkje. En loopt meer risico, want een dode trekt jouw beslissing niet in twijfel en komt niet luid gebarend op je afstormen terwijl hij je zijn eigen ziektes toewenst. Als een soort zombie.
De patholoog-anatoom zal bij een obductie mogelijk wel eens achteruit deinzen door de geur van zijn patiënt. De scheids deint telkens achteruit wanneer hij weer eens belaagd wordt. (Het valt me vaak op, dat scheidsrechters erg hard achteruit kunnen lopen, en dat met een kaart in hun hand…)
Het keurig geknipte mannetje kon ook best hard achteruit rennen. Een koddig gezicht: net een film over het paard van Anky van Grunsven, maar dan achteruit gedraaid. Het was niet zijn gelukkigste middag, maar dat gold ook voor onze Boys. Snel vergeten.
Toch benieuwd of hij zijn haar geverfd had…