Er stonden extra stoelen in de bestuurskamer van de Zinkwegse Boys. Het was een sombere regenachtige dag geweest en op het trainingsveld probeerden een paar enthousiastelingen te trainen. Hopeloos. De bagger zat die gasten tot in de oren en de bal smoorde regelmatig in een plas. Er was eigenlijk maar één plas die het hele veld bestreek. Veld was een groot woord, er was van gras weinig sprake meer.
In de kantine waren de selectiespelers bij elkaar gekomen. Zij gingen niet eens proberen te trainen. Er hing iets in de lucht.
De voorzitter was er en nog een bestuurslid. Mark verzocht de selectiespelers en de technische staf naar de bestuurskamer te gaan. Eigenlijk hoefde hij weinig meer te zeggen. Hij ging zijn afscheid aankondigen.
Het was een korte mededeling. Mark is geen man om ergens lang om heen te draaien, daarom past hij zo goed bij de Zinkweg.
De mannen hoorden zijn verhaal gelaten aan. Iedereen wenste hem zijn succes. Hij kondigde aan, dat hij een 2e klasser gaat trainen. Ik was stiekem een beetje trots. Een Zinkwegger is opgevallen bij andere verenigingen, omdat er bij ons de laatste jaren zoveel opgebouwd is. Mark heeft daar veel aan bijgedragen.
Ik bekeek vanaf de achtergrond hetgeen er volgde. En genoot stiekem. De echte groei van de Zinkweg liet zich nu pas zien: Men ging niet zeuren, maar nadenken. Nadenken over de toekomst van de Zinkwegse Boys. De toekomst van de hele vereniging en de rol van het eerste daarin. Er volgde een goed gesprek met alle partijen.
Het afscheid van Mark zou wel eens een belangrijke stap kunnen zijn naar een stabiele toekomst in de derde klasse of zelfs hoger (je moet blijven dromen) Met behoud van het karakter van onze club. En karakter is er, dat werd gisteravond bewezen!