Opnieuw beginnen klinkt simpel.

Gisteren vond ik mezelf vadsig hangend in mijn krakende stoel, te lui om op te staan om voor mezelf koffie in te schenken. Ik begon een hekel aan mezelf te krijgen. Natuurlijk wist ik al geruime tijd, dat er iets moest veranderen, maar hoe te beginnen? Nou, zo dus. Ik maak er een verhaal van.

Mijn gebrek aan beweging en teveel aan gewicht beginnen me te beperken. Iedere ochtend is het aankrijgen van mijn rechter sok al een hele toer. Dat heeft te maken met de bewegingsbeperking in mijn rechter heup en de weke delen-remming door mijn buik. Met tennissen ben ik al een tijdje gestopt, en ergens naartoe gaan, waar ik mogelijk niet dichtbij kan parkeren, en dus een stuk moet lopen, doe ik niet meer. Ik heb dus echt een beperking. Eerst leek ik er weinig last van te hebben, maar het begint me toch te hinderen.

Er moet dus iets veranderen.  Nou heb ik dat wel vaker gedacht en zelfs gedaan, maar dan was er geen echte noodzaak. Ik had nooit eerder beperkingen.

Genoeg gezeurd, aan de slag. Vandaag ben ik begonnen met het niet meer eten van pepermuntjes. En met het schrijven van dit ‘dagboek’. Voorts ben ik gestopt met mijn lunch, op het moment, dat ik geen honger meer voelde. Met mijn wederhelft heb ik het te volgen eetpatroon besproken. Zij dreigde gisteren nog bretellen voor me te kopen….

De kop is eraf.

Ype