Tim en ik volgen dansles. We zijn nu voor de vierde keer bezig om zilverster te doen en het gaat geweldig: eindelijk zijn we niet de kneusjes van de klas.

We vallen daarentegen wel een beetje op.

De meeste dansparen zien er zo normaal uit. De dames dragen jurkjes of rokken en hakjes, de heren een spijkerbroek met een overhemd of net t-shirt. De meeste mensen hebben een normaal postuur, de dames dragen hun haar lang, de heren kort.

Ik ben altijd de dikste van de klas. Ik draag wat ik die dag aanheb (vaak een iets te strakke spijkerbroek en gek t-shirt), en platte sandalen of bergschoenen. Ik hèb wel echte dansschoenen met een hak en een gladde zool, maar ik ben bang dat ik mijn enkel zal verzwikken op die dingen.

Tim draagt een veel te grote kreukelige camo-broek, maar dan wel met glimmende bruine veterschoenen eronder. Hij is meestal de enige man met gezichtsbeharing en altijd de enige man met een paardenstaart.

En we dollen met elkaar, dansen veel te dicht bij elkaar, ik kietel hem, hij knijpt in mijn vetrolletjes, en we dansen al meer dan twee jaar zonder ook maar één certificaat. Tim is te zenuwachtig en ik te vergeetachtig om een test door te komen. We proberen het dus niet eens.

Maar we hebben wel de grootste lol. Grote, gek uitziende, slecht geklede, snel afgeleide lol.