De vereniging van eigenaren van het appartementencomplex had een kerstborrel georganiseerd. Iedereen was er, want de drank en de hapjes werden betaald uit de evenementen-pot, waaraan iedereen verplicht had moeten bijdragen. Zelfs de bewoners van het penthouse van meer dan een miljoen waren afgedaald om een glaasje mee te nippen.
De huismeester was bereid gevonden de bar te bemannen, nadat men hem er fijntjes op gewezen had, dat dit toch echt tot zijn taken hoorde. Hij durfde niet te weigeren.
De voorzitter hield een kersttoespraak over onze verantwoordelijkheid voor het milieu en het betaalbaar houden van de zorg, toen er een Syrische vluchteling met zijn hoogzwangere vrouw aanbelde. De spreker keek verstoord op en gelastte de huismeester die asielzoekers weg te sturen. Aldus geschiedde.
Na de toespraak borrelde het gezelschap verder, terwijl een chique dame foto’s liet zien van de laatste reis, welke ze met haar man gemaakt had. “Reizen verrijkt de mens,” zei ze, “Ik begrijp mensen, die niet willen reizen absoluut niet. Het is toch geweldig andere culturen te leren kennen?”
Iedereen ging die avond voldaan terug naar zijn of haar appartement. In het penthouse zei de man, terwijl hij stond te plassen zoals zijn vrouw thee dronk; met zijn pink omhoog: “Help me eraan herinneren, dat we de huismeester in januari moeten ontslaan. Ik zag hem de halfvolle wijnflessen in zijn fietstas doen”
De Syrische vluchtelingen hebben de nacht doorgebracht in een tuinhuisje.