De clubavonden van de Blauwrode Heerenclub zijn gevuld met herinneringen. Naarmate de Heeren ouder worden, worden de verhalen sterker. Zoals over mijn eerste wedstrijd als keeper in het doel van het vijfde. In die tijd was het nog geoorloofd een terugspeelbal als keeper op te pakken.  De ijzeren verdediging welke voor me stond bestond uit mannen met jarenlange ervaring in het eerste. Die ervaring had ik dus niet. De ruwe bolsters hadden besloten me op de proef te stellen. Eerst was het Piet Bakker. “Yp, tikkie terug, komt’ie!” Het tikkie terug was zo hard, dat ik hem alleen fluitend voorbij heb horen komen. Doelpunt. stijf in de bovenhoek. “Waarom pak je die nou niet gewoon?” riep Piet, quasi verongelijkt, terwijl de andere ploeggenoten stonden te gieren van het lachen. “Daar kan ik toch nooit bij, man!” probeerde ik me te verweren en ik haalde met een rood hoofd  de bal uit het net. 1-0 achter. Vijf minuten later riep de andere back, Joop Snel: “Yp, komt’ie, effe tikkie terug, ik zal hem niet zo hoog terugspelen als die sukkel van een Bakker…” De bal verdween onhoudbaar hard en laag in de verste hoek. 2-0.  Tien mannen hadden de grootste lol, ik wat minder.  In de dug-out viel Harry Dikmans van zijn stoel van het lachen.  Daarna gingen de mannen weer serieus voetballen. We gingen met 2-2 de rust in en de wedstrijd werd met 7-2 gewonnen, want het vijfde was in die competitie gewoon oppermachtig.

Of het verhaal over die vreselijke regenwedstrijd tegen Spijkenisse uit. Het water kwam met bakken uit de hemel en van kunstgras hadden we toen nog nooit gehoord. Het liep die dag absoluut van geen meter. Een kwartier voor tijd kwamen we hopeloos achter met 3-0 en onze spits Kees van Dijk zei tegen de scheidsrechter van dienst: “Van mij mag je nu gewoon affluiten, dan gaan we lekker warm douchen.” De scheids was echter een echte bikkel en schudde het water uit zijn fluit, blies erop en zei: “We gaan gewoon verder”.  Kees zuchtte en trapte af. Uit de eerste aanval scoorde onze ster-aanval een tegendoelpunt, en na nog 5 minuten werd het zelfs 2-3. De reserves waren inmiddels al vertrokken richting warme douche en zaten al aan hun eerste biertje toen bij de laatste wanhoopsvoorzet van links onze Kees tot ongekende hoogte boven zijn verzopen tegenstander uitsteeg en de  3-3 binnenkopte. De scheids floot daarna direct af, terwijl Kees door het doelgebied kroop op zoek naar zijn tanden. Bij dat memorabele kopduel was zijn kunstgebit gesneuveld…