Bij uitwedstrijden van onze Zinkwegse boys is me vaak opgevallen, dat er best veel verenigingen zijn met een heuse tribune. En zo’n bouwsel is dan ook vaak naar iemand vernoemd. Naar een ome Henk of een ome Jan. Bij onze Zinkweg hebben we geen omes, zelfs geen hoge, en wellicht daarom ook geen tribune. Dat is niet zo erg, want over het algemeen zijn de tribunes, welke ik zag bij andere verenigingen verveloos en akelig leeg. Die ome is vast ook al overleden en ligt zich iedere week om te draaien in zijn graf.

Bij sommige clubs wordt dan ook nog entree gevraagd. Bij Rozenburg zaten twee jongedames zich stierlijk te vervelen in zo’n hokje met loket. Wanneer je een kaartje kocht boog één hunner voorover om het geld aan te pakken en verschafte de klant daarmee een heel diep inzicht. De €2.00 meer dan waard.

Bij de Zinkweg staan we gewoon langs de lijn naar de verrichtingen van onze boys te kijken. Met onze poten stevig in de klei. Wij hebben geen loket met rondborstige dames achter een raampje. Bij ons kun je gewoon langskomen en is er prima koffie in de kantine. Of wat anders. Wij hebben geen veel te hoog gegrepen ambities. En daarom hebben we ook geen tribune nodig.