We hebben een stofzuigrobot. In het kader van de modernisering van het huishouden overweegt Elly de aanschaf van zo’n ding, maar ze wil geen overhaaste beslissing nemen, dus eerst de robot van Janneke geleend.
Het is een rond geval met allerlei lampjes en er steken borsteltjes onderuit, als oorharen bij een oude man. Hij weegt niet veel, zodat iedere werkster hem naar haar werk mee zou kunnen nemen in haar fietstas. Ik zie dat al voor me: de werkster zet de robot aan en gaat zelf met een bak koffie en de Libelle op de bank zitten.
Na een nacht opladen brengen we alles in gereedheid, zodat Roby zijn werk ongestoord kan doen. De snoeren worden van de vloer gehaald, want daar kan hij in verstrikt raken, de stoelen opzij, want dan kan hij beter onder de tafel komen, de lectuurbak op de tafel, want daar kan hij niet onderdoor. Na een uur voorbereiding kan het feest beginnen. El drukt verwachtingsvol op de startknop. Roby zet zich in beweging en begint te brommen en te borstelen. Na 2 minuten keert hij terug naar zijn oplaadstation. Heimwee.
El zit verbouwereerd te kijken op de bank, met haar benen omhoog voor haar schoonmaakheld, maar er gebeurt verder niets. Hij hangt tevreden aan zijn navelstreng en reageert op geen enkel commando van de afstandsbediening. (De enige reactie: de televisie gaat aan…)
Misschien moet hij eerst even wennen.
Met een zucht staat Elly op en gaat stofzuigen met de oude Miele. Dat is in een halfuurtje gebeurd.
Op Roby brandt een rood lampje. Zou hij zich toch een beetje schamen?