Telefoon. Een oude bekende, die eerder bij me onder behandeling is geweest. “Ik heb ontzettende pijn in mijn rug! Het schoot er vorige week opeens in en ik heb aanstaande zondag een golftoernooi in Miami! Kan het vandaag, want er is dus wel veel haast bij. En kan het na zessen, want ik heb het razend druk”. Zijn en mijn definitie van een spoedgeval zijn niet dezelfde, maar ik ben hem ter wille, dus ik spreek met hem af voor het eind van de dag.

Hij komt die avond binnen in een stofwolk van belangrijkheid. “Kun je mij garanderen, dat ik zondag kan golfen?” is zijn eerste vraag. “Dat hangt van je handicap af”, antwoord ik gevat, maar dat gaat volledig aan hem voorbij. Ik leg hem uit, dat ik alleen kan garanderen, dat ik mijn uiterste best zal doen. Gezondheid is niet te garanderen, hoe rijk iemand ook is. Herstel van klachten is afhankelijk van zoveel factoren, dat het voorspellen van genezing onmogelijk is. Alleen goede kwakzalvers kunnen dat. (En medicijnenfabrikanten: “Wanneer u dit zalfje op uw knie smeert, kunt u weer voetballen met uw kleinkind!”)

Terwijl ik mijn handen was ontkleedt hij zich tot op zijn ondergoed. Zijn grijze pak hangt erg belangrijk te zijn aan het kledinghaakje. Dan vallen zijn schoenen me op. Puntschoenen. Vóór het eindpunt van zijn tenen zit nog zeker zes centimeter, en hij heeft al redelijk grote voeten. Waarom wil iemand met dergelijke clownsstappers rond-struikelen? Een soort langlaufen zonder sneeuw… Misschien vanwege het verhaal, dat de grootte van het mannelijk geslacht gerelateerd zou kunnen worden aan de grootte van zijn voeten? (Of neus?) En hij zo verwachtingen schept bij het vrouwelijk geslacht? En ik weet, dat het niet klopt, want ik heb zelf ook maat 46, maar toch een relatief kleine neus…

Na de behandeling staat hij redelijk tevreden op. De pijn is al wat minder. Ik wil afspreken voor twee dagen later, maar hij wil graag afspreken voor de volgende dag, want het golftoernooi in Miami is erg belangrijk.

De volgende dag belt zijn secretaresse rond 10.00 uur af. Te druk. Zij belooft, dat hij zelf later terugbelt voor een afspraak voor de daarop volgende dag. Mijn collega heeft de boodschap aangenomen en aan mij doorgegeven. Ik hoor niets meer van hem tot de dag erna. Druk, druk, druk. Of hij later op de dag nog even langs kan komen, want hij heeft nog steeds last van zijn rug en een golftoernooi in Miami. Helaas: mijn agenda staat helemaal vol. Bovendien is de garantie op een mogelijk succes verlopen. Wanneer ik hem dat mededeel reageert hij als te verwachten viel: “Dan zoek ik wel een andere oplossing”.  Ik wens mijn collega van de andere praktijk, die hem daarna waarschijnlijk onder behandeling heeft gekregen, veel sterkte.