“Het wonder is geschied!” klonk het, begeleid door het vrolijke geklepper van zo’n 30 voetbalschoenen op de tegels voor de bestuurskamer van de Zinkwegse Boys. Het waren de spelers van het G-team en hun tegenstanders.  Ze waren allemaal op weg naar de kantine om het hen beloofde gratis patatje op te halen. Jan Schipper kon een grijns niet onderdrukken. Hij verontschuldigde zich even bij zijn medebestuurders, met wie hij zat te vergaderen, om opheldering te vragen in de kantine. Daar stonden ze, de voetballers van de G-teams, die zojuist hun wedstrijd op het tweede veld hadden afgesloten. Wat de uitslag was, wisten ze niet precies, maar wel dat Arie had gescoord. En de voorzitter, Jan Schipper dus, had ergens in de eerste helft even langs de lijn staan te kijken en in een opwelling geroepen, dat hij zou trakteren, wanneer Arie van der Velden een doelpunt zou maken. Want daar zou een wonder voor nodig zijn. En had zijn hielen nog niet gelicht, of in de tweede helft geschiedde dat wonder.  Dus stonden 14 G’s zich te verdringen voor het luik van de frituur in de kantine. Jan kon er om lachen en loste zijn belofte in. Tevreden werd de patat verorberd.

Jan vroeg zich wel af, hoe het mogelijk was dat de betreffende speler, een vijftiger met het syndroom van Down, die door zijn motorisch achterstand zijn ene been bijna niet voor het andere kon krijgen, had gescoord. Daar was echt een wonder voor nodig.   “We hebben hem een beetje geholpen” sprak een Zinkwegspeler, met zijn mond halfvol patat.  “En wij ook”, zei een G-speler van de tegenpartij glunderend, “Want je had gezegd, dat wij dan ook een patatje zouden krijgen!”  Dat klopte, wist Jan, en daardoor moest hij nog harder lachen. De doelpuntenmaker zelf begreep het allemaal niet erg, die zat met zijn patatje in het midden van de belangstelling de dag van zijn leven te hebben.

Dit verhaal speelde zich zo’n 26 jaar geleden af. De doelpuntmaker is inmiddels overleden. Maar bij de Zinkwegse boys spelen nog steeds mensen met een verstandelijke beperking in G-teams. Gewoon, omdat ze erbij horen.  Dat weet iedereen in de Hoekse waard.