Hij stond bovenop een keukentrap te balanceren met een krijtje in zijn hand. Met grote letters begon hij, met het puntje van zijn tong uit zijn mond te schrijven: WELKOM! Hij las op het briefje, dat hij van de bazin had gekregen en ging met steeds kleinere letters, omdat het schoolbord niet breed genoeg was, verder: ZINKwegse boys. De laatste ‘s’ stond er nog net bijgekriebeld. Trots keek hij op het restaurant neer. “Teken er nog een voetbal bij”, zei iemand, en de schrijver draaide zich weer naar het bord en tekende een voetbal. Zwart met witte stippen, want hoe doe je dat anders op een schoolbord. Het schoolbord hing boven de ‘pass’ van eetcafé ‘Zonder meer’ in Oud-Beijerland.  Gerund door mensen met een enorm enthousiasme, die een verstandelijke beperking hebben. En dat heb ik liever dan een restaurant met mensen, die een enorm verstand hebben, maar een enthousiasme-beperking.

De medewerker op de trap kreeg van een collega een rietje aangereikt. “Om die bal op te blazen!” Er klonk luid gelach uit de keuken.

Ik was wat vroeg. Zoals het bord al aangaf werd de selectie van de ZWB verwacht. Deze had s’ochtends eerst getraind en was vervolgens naar ‘Boxing’ (een sportschool) gegaan, alwaar vetmetingen gedaan werden en voorlichting over voeding gegeven. De mannen druppelden in groepjes binnen, druk bezig met hun telefoons. Ze bekeken de gekregen informatie en vergeleken vetpercentages. Er werd gepraat over de juiste voeding voor sportlui! Verzorger Leo zat met een tevreden grijns tegenover me. Voeding is één van zijn stokpaardjes. Zou de boodschap nu eindelijk overkomen?

Naast me werd ook gepraat over stoppen met roken. Iedereen was bezig met het komende seizoen, iedereen was gefocust op ‘beter worden’ op ‘beter presteren’.

Frank, de ober met Downsyndroom, nam de bestelling op voor de drankjes. Hij herkende verzorger Leo en omhelsde hem. Omdat hij Leo’s vrouw kende. Kok Jaco stond in de keuken naar me te zwaaien. Hij is patiënt bij me en fervent Ajax-aanhanger. Daar plaag ik hem soms mee. Hij plaagt mij, wanneer Feijenoord verliest. Ik zwaaide terug.

De drankjes voor onze tafel werden gebracht door een vrouwelijke collega van Frank. Ze probeerde het volle blad op tafel te krijgen. Dat lukte bijna; een flesje fris viel om. Ik had met haar te doen; ze deed zo haar best met haar beperkte motoriek.

Niemand nam haar iets kwalijk. Niemand klaagde. Er werd gedweild en een nieuw flesje gebracht. Het hoorde erbij, en haar collega’s losten het probleem samen met haar gewoon op. Als een team.

We kregen een heerlijke pomodorisoep. In leuke, maar onpraktische vierkante soepborden. Want hoe krijg je het laatste beetje uit de hoek? Ik moest me inhouden om niet stiekem mijn bord af te likken.

Frank kwam afruimen. Met een blad vol vierkante soepborden ging hij de keuken in. Hij haalde de vaatwasser net niet. Er klonk een donderend geraas. Er konden weer gewone ronde soepborden besteld worden.

Maar wederom werd niemand iets kwalijk genomen. Leo vroeg aan de bazin of ze de keuken aan het verbouwen waren, en deze lachte slechts. Het hoort er gewoon bij, dat dingen wel eens tegenzitten. In de keuken hielp iedereen mee met opruimen. De sfeer bleef opgeruimd.  En de rest van de lunch kwam vrijwel zonder vertraging op tafel. Vlotter dan bij veel andere eettenten. Voor 26 personen. Wat een team!

Na het eten gingen de laatste rokers naar buiten. Youri ook, alhoewel hij al een tijdje bezig is met ontwennen. Hij heeft een soort inhaler als hulpmiddel. Ik had zoiets nog niet eerder gezien, dus keek benieuwd hoe hij het apparaat aan zijn mond zette en inhaleerde. Bij het uitblazen was het net of de Nieuw-Amsterdam stoom afblies. Alarmfase 2 ging in werking: de hele straat was direct gehuld in een dikke mist. Ik keek Leo aan en Leo keek mij aan en we schoten beiden in de lach. Wat een rookwolk! De veroorzaker zelf kon er geen genoeg van krijgen; hij nam nog een paar halen. Het rookalarm van de benedenwinds gelegen Hema moest haast wel afgaan, maar het bleef stil.

Deze zaterdag zou wel eens de basis kunnen zijn van een seizoen, waarin de doelstelling, handhaving in de derde klasse, gewoon wordt gehaald. Het besef dat je door jezelf te verbeteren het team op een hoger niveau kunt krijgen, maar ook het besef dat je de missers van je medespelers samen op moet lossen is ons bijgebracht door het team van ‘Boxing’ en door het team van ‘Zonder meer’. Klasse!