Er zijn van die momenten, dat je iets zegt, en op het moment dat de minder goed doordachte woorden je mond uitglippen, besef je al, dat er iets vreselijk fout aan het gaan is.

Annemiek werkte als verpleegkundige in opleiding in het toenmalig ziekenhuis ‘ de Lichtenberg’ in Amersfoort op de kraamafdeling. Die dag assisteerde ze een gynaecoloog bij de controle van een eerder die dag geboren baby, een jongetje. De arts vroeg mijn zus even de moeder van het ventje te roepen om bij deze de mogelijk te ontstane ongerustheid weg te nemen over de testikels van het ventje. Deze waren behoorlijk gezwollen, iets dat wel eens gebeurt bij een wat lastige bevalling en van voorbijgaande aard is. “We laten de moeder gewoon even kijken en voelen, en vertellen haar dat ze er niet ongerust over hoeft te zijn,” zei de dokter. Annemieke knikte en liep naar de zaal (toen lagen er nog wel 6 tot 8 patienten op een zaal) en riep, staande in de deur: “Mevrouw van Dam, de dokter vraagt of u even aan zijn ballen komt voelen!”

Zoals gezegd, terwijl ze het zei, wist ze, dat het mis was. Op de achtergrond stond de medisch specialist, die het, evenals zowat de hele afdeling trouwens, goed had kunnen horen, een behoorlijk rode kop te krijgen.

Het is die dag op die afdeling niet meer helemaal goed gekomen. Iedereen had de slappe lach, en mijn zus en de dokter een rood hoofd.