Het viel me op, dat ze bijna niet hoger werd toen ze opstond van haar stoel. Ook viel me op, dat er wel een grootheid stond, ondanks haar bescheiden lichaamslengte. Onze Nel van Dijk, of ’tante Nel’, zoals Bas Nijhuis haar al snel noemde. En dat deed hij, omdat zijn gevoel hem dat ingaf; ze voelde als een liefdevolle tante, zoals de hele kantine aanvoelde als een gewone huiskamer, waar hij als kwajongens-achtig neefje zijn schelmenstreken vertelde aan zijn familie. Om de saaie kerstdagen door te komen. Met tante Nel als zijn grootste fan. 
Sponsor/vrijwilligers-avond Zinkwegstijl: heerlijke hapjes (ik heb hierbij, godzijdank, die tegenwoordig gebruikelijke, smakeloze mozzarella gemist!), gratis drankjes en drie uitstekende sprekers. Eerst onze Jan de Boer, die de verbroedering uitstraalde, en toen scheidsrechter Bas Nijhuis met kompaan en ‘aangever’ Eddy. 
Wat me opviel was, dat Bas en Eddy, ondanks de hitte, geen van beiden zweetten. Daaruit bleek, dat ze hun publiek zonder moeite meekregen in hun plezier, dat ze niet hoefden te ‘sleuren’. Ook zij hadden een heerlijke en relaxte avond. Iedereen zat met een brede grijns op het gezicht. Echte verbroedering.
En daar stond Nel. Als symbool voor al onze vrijwilligers. Vlak voor de pauze stond ze op om haar waardering voor de avond te laten blijken, en aan het einde van de voordracht deed ze het nog eens. Recht uit haar hart, maar ook recht uit ons hart. En de boomlange Bas Nijhuis ging, voor zover zijn blessure het toeliet, door de knieën om op de foto te gaan met ‘zijn’ tante Nel. Vol respect.